Tag Archive | நினைவுகள்

உனக்காக மட்டும்

motherhood-1

என் ஆழ்மனதில் புதைத்து

வைத்த அத்தனை ஏக்கத்திற்கும்

என் அன்பிற்கு மொத்தமாய் 

சொந்தமானவளே

எனக்கே தெரியாமல் 

ஏக்கங்களுடனும் 

பல கனவுகளுடனும் 

காத்திருக்கிறேன்
என் கருப்பையை மூடிவைத்து 

கடவுளின் முன்னால் 

கையேந்தவில்லை 

மனமுருகவில்லை

பிரார்த்தனை இல்லை 

என் மகள் உன் மகன் என்று 

பிரித்து பார்த்ததும் இல்லை 

அனைவரும் சமம் எனவே இருந்தேன் 

 motherhood-4

என்னை ஆட்டிவைக்கும் 

அதிகாரம் எடுத்தவளே 

உன் அன்பினில் உருகிடவே

உனக்குள் உறைந்திடவே 

என் உயிருக்குள் கலந்திட்டவளே  

உன் அன்னையாக நான் இருந்திடவே
என் கருவறைக்குள் அடிஎடுத்து
வைத்திடத்தான் நீ ஓடிவா

என் அன்பு செல்வமே!!! 

வயிற்றினில் சுமப்பது வலியா?

இதயத்தின் சுமப்பது வலியா? 

எனது கேள்விகள் என்னையே கொல்கிறது.

என்னருகே நீ இருந்தால்

உன்னருகே நான் இருந்தால் 

அதுவும் இதுவும் எதுவும் சுமை அல்ல 

தொடும் தூரம் நீ இருந்தால் 

அனைத்தும் சுகமாகும்.

கண்ணுக்குள் நீ இருந்தாலும் 

கண்களுக்கு அருகினில் நீ இல்லை

அனைக்கும் ஆசை இருந்தும் 

கைகளுக்கு நீ எட்டுவது இல்லை 

View More: http://sparklingfootsteps.pass.us/nikki-maternityfamily

முத்தமிட நான் நினைக்க 

முத்தம் ஒன்றை நீ கொடுக்க 

அந்த செவ்விதழ் சத்தம் 

ஒன்றை மட்டுமே பரிசாக

செவி வழி கொடுக்க சொர்க்கம்  

எனவே நான் நினைப்பேன்

அந்த சத்தத்தை – உன்

இதழ் எச்சில் என்னவென்று

நான் அறியாதிருந்தால் 

 

கருவினில் சுமந்திருந்தால் 

10 மாதம் மட்டுமே சுமையாவாய் 

மனதினில் கருவாகவே 

உன் உருவத்தைச் சுமப்பதினால் 

என் ஆயுள் வரை இருந்திடுவாய் 

என் இதயத்தின் அன்பு

சிறைக்குள்ளே ஆசை சிசுவாகவே 

எனக்குள்ளே இருந்திடுவாய், 

நீ பிள்ளைகள் பல பெற்றாலும் 

என்றும் எனக்கு குழந்தையாகவே 

 motherhood-2

சுகமான சுமையாக உன்னை 

சுமக்கவே நினைக்கிறேன் 

அழகன வரமாய் வசந்தமாக 

வாவென கேட்கிறேன் 

உன் கருவிழிக்குள்ளே

என் முகம் புதைத்து 

உன் விழி வழியே

என்னை பார்த்திடவே  

நமக்கான புது உலகினை

உறவினை  படைத்திடவா

தங்கமவள் பசி அறியவில்லை 

முலையமுது தரவில்லை 

என் தேகம் இழைத்தும்

உயிரைக் கரைத்தும் அதில் 

தாய்மை குழைத்து 

உனக்கெனவே 

என் ஆயுள் முழுதும் 

அன்பைச்  சோரக

ஊட்டி விட வர வா…. 

பாசத்தை இலக்கணமாக்கி 

மௌனத்தை இலக்கியமாக்கி 

தேனொழுகும் மொழிதனை 

உனக்கு கற்று தரவில்லை 

ஆனாலும் நீ பேசிடும் அனைத்தும் 

தேன்மொழியாகவே தித்திக்கிறது 

தனிமை என்பதே நம் இருவருக்கும் 

இனி இல்லை 

நீ பேசிய அன்பான வார்த்தைகளும்

உன் விரல்கள் பேசிய 

அன்பான வருடல்களும்

நீ சிரித்த சிரிப்பும் என் உயிரோடு 

கலந்து விட்ட ஓவியம்

வந்து போவதில்லை உன் நினைவுகள்

என்றும் என்னுடன் நீ இருப்பதால் 

நீ  பேசிய வார்த்தைகள் 

அனைத்தும் இனிக்கிறது 

இருந்தும் நீ சொன்ன இவ்வரிகள் 

கடைசி வரை சேர்ந்தே இருப்போம்

பிரிவு என்பது மரணம்

ஒன்றால் மட்டுமே நிகழும்.

Advertisements

வைதேகி12

வாழ்க்கையின் ஓட்டம் எப்படி இருக்கப் போகிறது என்று தெரியாமல் இருவரும் கல்யாண கனவுகளின் பயனத்தில் இருந்தனர்.

கனவுகளில் இருந்து இருவரும் விடுபட்டது வைதேகியின் வீட்டு வாசலில் தான். என்ன அப்படியே இருக்கீங்க வாங்க உள்ளே வைதேகியின் குரல் கேட்டு தான் ராகவ் நிதர்சனத்திற்கே வந்தான். பத்து நிமிஷத்தில எனக்கு பல நூறு கற்பனைகள் வீடு வரைக்கும் வந்ததே தெரியலை.

வைதேகி அந்த புடவையை கொண்டு போய் உன் அம்மா கிட்டே காண்பிச்சுட்டு நான் திரும்ப எடுத்து போகிறேன் என ராகவ் அந்த பையை எடுத்து வர, அவள் வேகமாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அவளைக் கண்டதும் பூரணி என்ன வைதேகி என்ன கலர் புடவை வாங்கினே என்றுக் கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள். அம்மா அவரும் வந்து இருக்கிறார் நானத்தோடு சொன்னாள். வாங்க மாப்பிள்ளை என்று உரிமையோடு அழைத்த்தை ரசித்தவாறே ராகவ் உள்ளே நுழைந்தான்.

இந்தாங்கோ உங்க பெண்ணோட நிச்சயதார்த்தப் புடவை, பார்த்து எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்கோ என்றான். புடவையை வாங்கி பிரித்துப் பார்த்தாள். மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது, பரவாயில்லையே நல்லா தான் செலக்ட் பண்ணி இருக்கே வைதேகி என பூரணி சொல்ல, அவர் தான் செலக்ட் பண்ணினது.

உங்க பெண்ணோட சாய்ஸ் ரொம்ப காஸ்ட்லி போல இருக்கு என்று அவளை வம்புக்கு இழுக்க நினைத்தான். சாரி சும்மா கிண்டலுக்கு சொன்னேன். அவள் மனசில கற்பனை பண்ணி வச்சுண்டு இருக்கிற காம்பினேஷன் கிடைக்கலை அதனால நானே செலக்ட் பண்ணினேன். அவளுக்கும் பிடித்திருக்கிறது என்று அழுத்தமாக ராகவ் சொன்னதில் பூரணிக்கு மிகவும் சந்தோசம் அதை அழகாக ரசித்தாள்.

தன் வாழ்க்கை போல் வினோதமாக இல்லாமல் தன் மகளுக்கு ஒரு அனுசரனையான கணவன் அமைய போவதில் அவளுக்கு ஆனந்தம். அவளுக்கு தன் மகளின் வாழ்க்கை பற்றி கவலை படவேண்டாம் என்ற எண்ணம் அந்த ஒரு வார்த்தை அழுத்தத்தில் ஒரு நொடியில் கொடுத்திட்ட ராகவ் அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு கடவுள் போல தெரிந்தான். மகள்களைப் பெற்றவள் ஆயிற்றே அவளுக்கு அப்படி தான் இருக்கும்.

தனது கணவன் இருந்து இருந்தால் கூட தன் மகள்களை இப்படி வளர்த்து இருக்க முடியுமோ என்னமோ. ஆனால் அவள் தனி மனுஷியாக தன் மகள்களை நன்றாகவே வளர்த்து இருக்கிறாள் என்று மனம் லேசானது.

அம்மா நீ காபி போடறியா இல்லை நான் போடனுமா என்றாள் வைதேகி. ஸாரி மாப்பிள்ளை. ஒரு நிமிஷம் இதோ வந்துடறேன் என்றாள்.

அதே நேரத்தில் பூரணி வைதேகி என்று குரல் கொடுக்க ஒரு நிமிஷம் என்று சொல்லி உள்ளே போனவள் காபியுடன் வந்தாள். இந்தா வைதேகி மாப்பிள்ளைக்கு காபியை நீயே கொண்டு போய் கொடு. அவள் கொஞ்சம் வெட்கத்தோடு தான் காபியுடன் நடந்து வந்தாள்.

என் கையால காபி வேணும்னு சொன்னீங்களே என்று விஷம சிரிப்போடு இந்தாங்க என்றாள் வைதேகி. உன் வீட்ல இருக்கிற தைரியம். இருக்கட்டும் கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா இதே சிரிப்போட தா, அப்போ உன்னை கவனிச்சிக்கிறேன் என்று கண்ணடித்தவாறே சொன்னான். இன்னும் நிச்சயமே முடியலை அதுக்குள்ள ரொமன்ஸா என்று அவனை மேலும் சீண்டினாள்.

நானா இல்லை நீயா? எப்படி காபி கொண்டு வந்தேனு ஒரு தடவை யோசிச்சு பாரு, அப்புறம் யாரு ரொமண்டிக்கா இருக்கிறதுனு தெரியும்.

வைதேகி உனக்கு காபி வேண்டாமா என்று பூரணி அங்கு காபியுடன் வர அங்கு சகஜ நிலமைக்கு இருவரும் திரும்பினர்.

டின்னர் சாப்பிட்டுட்டு போகலாமா. ஏதாவது ஸ்பெஷலா அம்மாவை பண்ணச் சொல்லவா, ஃபேஸ் வாஷ் பண்ணிக்கறீங்களா என்று கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டாள் வைதேகி.

இல்லை வேண்டாம் வைதேகி எனக்கு உடனே கிளம்பனும். என்னோட அம்மாவும் காத்துண்டு இருப்பா. சாப்பிட வர மாட்டேனு தான் சொன்னேன், இப்போ போய் அம்மாவை தொல்லை பண்ணாம, நான் போய் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு போறேன்.

தன் மகள் ராகவ் மேல் கொண்ட அன்பினை கண்டு ஒரு நிமிஷம் வாயடைத்து போனாள். இந்த பெண் எப்படி இன்னொரு வீட்டில் சென்று குடும்பம் நடத்த போகிறாள் என்று யோசித்தேனா என்று தன்னை தானே கடிந்து கொண்டாள்.

அடை பண்ண போறேன் சாப்பிட்டு போகலாமே மாப்பிள்ளை என்றாள் பூரணி. உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்னு பார்த்தேன் வேற ஒன்னுமில்லை. இப்போ தான் நான் தனியா இங்க வந்து இருக்கிறேன், வந்தவுடன் இங்கு சாப்பிட்டு போய் நாளைக்கு யாருக்கு எதுவும் மனப் பிரச்சனை வரகூடாதுனு பார்க்கிறேன் என்று உண்மையை சொன்னது வைதேகிக்கு மிகவும் பிடித்தது.

இதை பெரிய விஷயமா மனசுக்கு கஷ்டமா எடுத்துக்காதீங்க. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் இந்த வீட்டில் உரிமையா, உங்களுக்கு ஒரு பிள்ளையாக வந்து சாப்பிடறேன். மகன் இல்லாத குறையை உங்களுக்கு மகனாக இருந்து சரி செய்கிறேன் என்று சொல்லி அந்த காபியை குடித்தான்.

உங்களுக்கும் ட்ரெஸ் வாங்கனும், நாளைக்கும் நாள் நல்ல இருக்கு, நீங்களே வாங்கிடறீங்களா இல்லை நான் ராஜேஷை வாங்க சொல்லவா என்றாள் பூரணி. அதனால என்ன நான் வாங்கிட்டு வைதேகியிடம் கொடுக்கிறேன். வைதேகியை எனக்கு செலக்ட் பண்ண தரியா என்றான். ஆனா பச்சை கலர் பேண்டும், பிங்க் கலர் சட்டையும் கேட்டுடாதே ப்ளீஸ் என்று சொல்லி சரி நான் கிளம்பறேன் நேரமாச்சு என்றான்.

அதே நேரம் அங்கு டெலிபோன் அழைக்க பூரணி எழுந்து அதை எடுக்க போனாள்.

ரொம்ப ஓவரா தான் இருக்கு உங்களோட கிண்டல். எனக்கு என்ன கலர் பேண்ட் வாங்கனும், என்ன கலர் சர்ட் வாங்கனும்னு தெரியாதா என்று அப்பாவி போல கேட்டாள் வைதேகி.

பூரணிக்கு அவள் தங்கை தான் நாளை வருவதாக சொல்ல அழைத்தாள்.

சரி நாழியாச்சு நான் கிளம்பறேன். வைதேகி அந்த புடவையை எடுத்து தா உன்னோட அளவு ப்ளவுஸையும் சேர்த்து கொடு என்றாள். அவள் அந்த பையை எடுத்தவுடன் நாசுக்காக அவன் நகர்ந்தான். அதை தருவதற்காக அவள் அவனை பின் தொடர்ந்தாள் வைதேகி. வைதேகி அவன் கார் வரைச் சென்று அவனிடம் அந்த பையை கொடுத்தாள். அவனை வழி அனுப்ப மனசில்லாமல் தான் Bye பார்த்து போங்கோ, போனதும் எனக்கு ஒரு ஃபோன் பண்ணிடுங்கோ, நேரா ரோட்டை பார்த்து நிதானமா வண்டி விடுங்கோ உதட்டினைக் கடித்தவாறே அவள் சொன்னாள். சரி பை என்று சொன்னவன், ஹே வைதேகி ஒரு நிமிஷம் என்று கூப்பிட்டு, வைதேகி ஐ லவ் யூ என்று சொல்லி அவள் முகத்தில் வந்த வெட்கத்தையும் அவளது அன்பினையும் ரசித்தவாரே காரை கிளப்பினான்.

அவன் கிளம்பி போய் ஒரு 15 நொடி வரை வைதேகி அப்படியே சிலையாக மாறி போனாள். ரோட்டின் கார்னர் போய் அவளுக்கு கைஅசைத்து அவள் கண்களில் இருந்து கார் மறைந்தும் போனது.

பூரணி மகள் வானத்தில் பறப்பது கண்டு சந்தோசபட்டாலும், அவளை இப்படியே விடக்கூடாது என்று, வைதேகி என்னம்மா அப்படியே ராகவ்வோட இப்பவே போகனும்னு மனசு சொல்றதா என்றாள்.

அதேல்லாம் ஒன்னுமில்லை போம்மா என்று வேகமாக வீட்டிற்குள் ஓடினாள். என்னம்மா ஒரே கேளியும் கிண்டலுமா இருக்கு. ஏன் இவ்வளவு நேரம் உன்னோட காம்பினேஷன் நிறைய கடைக்கு போய் நீ தேடினீங்களா??  இல்லை மா ஒரே கடைக்கு தான் போனோம், வேற கடைக்கு போய் தேடலாம்னு கூட எனக்கு தோனலை என வைதேகி கூறினாள். கொஞ்சம் நேரம் எல்லா ரேஞ்ச் சாரீஸ்லையும் அந்தக் காம்பினேஷன் தேடினேன். எதுலையும் கிடைக்கலை என்றாள்.

அப்புறம் அவரே இந்த கலர் செலக்ட் பண்ணி இதுவும் உனக்கு நல்ல இருக்கும்னு சொன்னதும் நானும் சரி சொல்லிட்டேன். அதுக்கு அப்புறம் ஒரு பார்க்ல கொஞ்ச நேரம் பேசறதுக்காக இருந்தோம்.

கொஞ்ச நேரம் பேசிண்டு இருந்தோம்,  then கிளம்பி வந்தோம். நான் தான் ஹோட்டல் போக வேண்டாம் என்று சொல்லிட்டேன். பாவம் இப்போ தனியா போய் சாப்பிட போறார் என்று வருந்தினாள். அடடா என்ன கரிசனம் என்று மகளை நோக்கிக் கூறவும். அம்மா மடி மீது முகத்தை மறைத்தாள். இன்னும் எத்தனை நாள் என் மடியில் முகம் புதைப்பாய் வைதேகி என்று கேட்கவும், தன் தாயை பிரிய வேண்டி இருக்குமே என்ற பயம் அவளுக்குள் திரும்பவும் வந்தது.

அம்மாவை விட்டு விட்டு எப்படி இருப்பேன் என்று எதுவும் வைதேகி யோசிக்கும் முன்னரே ராகவ் அவள் மனதில் முழுமையாக குடிக் கொண்டான்.

அம்மா எனக்கு பெரிய கவலையே, நீ இல்லாமல் எப்படி இருப்பேன் என்று அவளை கட்டிக் கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ஹே அசடே இது என்ன வைதேகி போய் நிச்சயதார்தத்திற்கு புடவை வாங்கிண்டு வந்துட்டு என்ன இது அசடு மாதிரி அபசகுணமா அழரியே. உனக்கே இது நல்லா இருக்கா. இது எல்லா பொண்களோட வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது தானே, அதுக்கு என்ன பெரிய விசனம் என்றாள்.

அது கால போக்கில் மாறிடும் டீ கொழந்தே என்றாள். இந்த கொழந்தேக்கு இப்போ எதுக்கு மா கல்யாணம் என்றாள். இந்த கொழந்தே கல்யாணம் ஆகி ஒரு கொழந்தையோட வந்தாலும் கூட எனக்கு நீ கொழந்தை தான் டீ என்று மகளை கண்களை துடைத்தவாறே கட்டிக் கொண்டாள்.

அம்மா எனக்கு ஒரே ஒரு அடை கொடு, நான் சாப்பிட்டு படுக்க போகிறேன் என்றாள். வைதேகி மாப்பிள்ளையை ஃபோன் பண்ணச் சொன்னியா என்றாள், சொன்னேன், அவர் போய் சேர இன்னும் கொஞ்சம் நேரமாகும்னு நினைக்கிறேன் என்றாள்.

சரி வா நான் அடை வார்த்து தரேன் நீ சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. இப்படி சாப்பிட்டா உடம்பு வைட் போடும் டீ. கொஞ்சாமா சாப்பிட்டாலும் நேரா நேரத்திற்கு சாப்பிடனும். வைதேகி எனக்கு ஒரு நாள் நீ சமைத்து போடனுமே எப்போ போட போறே, இங்க இருந்து போறதுக்கு முன்னாடி போடறியா இல்லை உன் கைவண்ணம் காண நான் ராகவ் வீட்டிற்கு வரனுமா?

என்னம்மா இப்படி கேட்கிறே, எனக்கு என்ன தெரியும், என்னை நீ இதுவரை சமைக்க விட்டதே இல்லையே என்றாள். சமையல் ஒன்னும் பெரிய விஷய்ம் இல்லைடீ, ரொம்ப சிம்பிள். எல்லாம் ரெடியா இருந்தா 30 நிமிஷம் போதும் என்றாள். சரி அதுக்கு என்ன நாளைலேந்து நான் சமைக்க வரேன் அவ்வளவு தானே என்றாள் வைதேகி. தன் அம்மா தன்னை சீக்கிரமாகச் சமையல் கற்றுக் கொள் என்று சொன்னதை அவளும் ஆமோதித்தாள்.

வைதேகி11  

வைதேகி13

தண்டவாளம்

நீயும் நானும்

இனைய முடியாத

மேகங்கள்

காலத்தால்

மாற்ற முடியாத

சோகங்கள்

உன்னுடன் வாழ்ந்த

அந்த அற்புத நிமிடங்கள்

அவை என் வாழ்வின்

அற்புத நிமிடங்கள்  என்

இறுதி நொடி வரை

இன்று நீ கேட்கிறாய்

என்னோடு இணைந்து

வர சம்மதமா என்று?!!!

இல்லையடா


நாம் என்றும்

இணைய முடியாத

தண்டவாளங்கள் தான்

ஆனாலும்

நம் காதலுக்கு

நீயின்றி நானில்லை

நானின்றி நீயில்லை

உன் நினைவுகளை

இறுகக் கட்டி

இதயக் அரங்கில்

வைக்கிறேன்

இனிக்கும்

நேரங்களில் எல்லாம்

இதயத்தை

தட்டி கொடுக்கவும்,

வலிக்கும்

நேரங்களில் எல்லாம்

வருடிக் கொடுக்க

உன் நேசம் மட்டுமே

நுகர்ந்து கொள்கிறேன்

என்னை உயிரோடு வைப்பது

என் இதயத்துள் இருக்கும்

உன் இனிமையான நினைவுகளே.

என் வாழ்வு உனக்கானது

உன்னை நான் பிரிந்தது,

எனக்காக அல்லவே.

உனக்காகவே என்று நீ

உணரும் வரை,

அனுபவி, ஆனந்தமாக

என் காதல் உன் வாழ்க்கை

வைதேகி7

வைதேகிக்கு என்ன மாற்றங்கள் வேண்டுமா என்று கூட அவள் அத்தையைக் கேட்கவில்லை, தாமதமாக எழுந்துவிட்டோமே என்று மட்டுமே இருந்தது. மேலும் அலுவலகம் போக வேண்டுமே என்றும் தான், இன்றைக்கு ஏனோ அவளுக்கு ஆபிஸ் போகும் மன நிலையில் இல்லை. எப்படி இருந்தாலும் வீட்டிற்கு வந்தவர்களிடம் பேசாமல் இருக்க முடியாது.

ராஜேஷை பார்த்து என்ன எப்போது வந்தாய் என்று கேட்டேனே பதிலே சொல்லலை என்றாள். அதற்கு அவனோ கேட்டே தான் ஆனால் நான் பதில் சொல்வதற்குள் நீயே இருடா என்றுதான் போய்விட்டாயே என்றான். சாரி, அப்படியே இருந்தால் ஆபிஸ் போக முடியாது அதான். சரி இப்போ சொல்லு.

நாங்க வந்து 45 நிமிஷம் ஆச்சு என்றான். என்ன நீங்க பேசினதுகூட என் காதில் விழவே இல்லையே என்றாள். அதான் கேட்டேன் என்ன இரவு முழுக்க விழித்திருந்து கனவா என்று???

அப்படி எல்லாம் இல்லைடா என்றாள். அப்படி இல்லையேனு கவலைபடுறா மாதிரி இருக்கே என்றாள் அத்தை. போங்க அத்தை என்று சொல்லி அம்மா கொடுத்த காபியை குடித்தாள்.

என்னடீ நேத்திக்கு உன்னோட ஹீரோ ஆபிஸில் உன்னைப் பார்க்க வந்தானாமே என்றான் ராஜேஷ். அய்யோ அம்மா ஏம்மா இவன் கிட்டே போய் சொன்னே என்று சினுங்கினாள் வைதேகி. அவன் ஒன்னுமே கேட்கலையே உனக்கு அதற்குள் என்ன வெட்கம் என்று அத்தை ஒரு கேள்விக் கேட்கவும், வைதேகி தொடர்ந்தாள். சரி நானே சொல்லிடறேன். ஆமாம் நேற்று எனக்கு ஆபிஸ் நம்பருக்கு ஃபோன் வந்தது என்றாள். அவருக்கு என்னோட சம்மதத்தை அவரிடம் நேரடியாகச் சொல்லனும் என்றார்.

ஆபிஸுக்கு எல்லாம் வரலைடா என்றாள். வரலை இல்லை வரவிடலை. ஆபிஸுக்கு தான் வருவதாக சொன்னார். ஆனால் நான் தான் பஸ் ஸ்டாப்லையே பார்க்கிறேன் என்றேன் என்றாள். அப்புறம் என்ன ஆச்சுனு சொல்லு என்றான் ராஜேஷ், ஆவலாக இருப்பது போல பாவனைச் செய்தான். அவளோ ஒன்னும் ஆகலை என்றாள். ஏதோ கோயிலுக்கு போனீங்களாமே என்றான்? அய்யோ அம்மா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டியா என்றாள் வைதேகி??? நீ ஹோட்டலுக்குப் போய் காபி சாப்பிட்டேனு சொல்லவே இல்லைடீ என்றாள் அத்தையும் அவள் பங்குக்கு.

சரி சரி எல்லாம் தான் தெரிகிறதே அப்புறம் என்ன பிரச்சனை என்று கேட்டாள். எப்படி அத்தை நேரில் பார்க்கும்போது முடியாது என்று சொல்வது அதுவும் முதல் முறையாக தனியாக பார்க்கிறோம் ல சகஜமாக பேசுவதாக நினைத்து ஆனால் முகத்தில் வெட்கமும், என்னடா இது மாட்டிக் கொண்டோமே என்றும் இருந்தது.

அப்புறம் உங்க யாருக்கும் தெரியாத ஒரு விஷயமும் எனக்கு தான் முதல்ல தெரியும் என்றாள். என்னடீ என்றாள் அத்தை வேகமாக பயந்தபடியே. பதறாதீங்க இப்போ உங்களுக்கும் தெரிந்து இருக்கும் என்று தான் நினைக்கிறேன், அதான் நிச்சயதார்த்தம் பற்றி பேச தானே அம்மா வரச் சொன்னா உங்களை என்றாள். அவர் எனக்கு தான் முதல்ல சொல்லனும்னு தான் அவர் என்னை நேற்றுப் பார்க்க வந்தார் என்றாள்.

நீ என்ன சொன்னாய் என்று கேட்டான் ராஜேஷ்? இதில் நான் சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? அது ஒரு தகவல் தான் எனக்கு. உங்களிடம் மட்டுமே அபிப்ராயம் எல்லாம் கேட்கப்படும். இப்பவே இப்படி சரண்டர் ஆயிட்டியேடி உனக்கே இது நியாயமா என்றான் ராஜேஷ்.

உன்னோட அம்மா சொல்றதுக்கு முன்னாடியே உன்னோட ஹீரோ எனக்கு ஃபோன் பண்ணி எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டார். அவர் கூப்பிட்டவுடன் கோயிலுக்கு நீ வந்ததில் ஒரே குஷி போல இருக்கு அதான் எனக்கும் சொல்லிட்டார்.

கோயில் என்பதனால் தாண்டா போனேன் என்றாள். இருந்தாலும் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தான். இனிமேல் இப்படி நடக்காமல் பார்த்துக்கிறேன் என்றாள்.

எப்படி இருந்தாலும் நான் போயிருக்க கூடாது தான். ரொம்ப மாடர்னோனு நினைத்து இருப்பாங்களோ அவங்க வீட்டில என்று கேட்டாள். ஆஹா இது என்ன பெண்களுக்கு தானாகவே வந்து விடும் ஒரு விஷயம் என்று தனக்கு தானே எண்ணிக் கொண்டாள். உடனே அத்தை இது போவதற்கு முன் நினைச்சிருக்கனும் என்றாள்.

அதான் தப்புனு சொல்லிட்டேனே அத்தை. இனிமேல் நடக்காமல் பார்த்துக்கிறேன் என்றாள். இதுவரை என்னிடம் கோபமே படாத எல்லோரும் என்னைக் கோபித்துக் கொள்கிறீர்கள். உங்க எல்லோரோட கோபத்தோட எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம் என்றாள் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரோடு.

அடி அசடே, எதுக்கு பெரிய வார்த்தை எல்லாம் பேசறே, மொதல்ல கண்ணை துடை என்றாள் அவள் அத்தை. ராஜேஷோ அம்மா அவள் அழுவதே ராகவ்வை வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டோமே என்று தான். அழுதுக் கொண்டு இருந்த வைதேகிக்கும் சிரிப்பு வந்தது. அப்படி எல்லாம் இல்லை டா என்றாள்.

நீ ராகவ்வைப் பார்க்க கூடாதுனு யார் சொன்னா என்றான் ராஜேஷ். நிச்சயதார்த்தம் முடியட்டும் அதுக்கு அப்புறம் நீங்க ரெண்டு பேரும் வெளியில் போனால் யாராவதுக் கேட்டாள் பெருமையா சொல்லிக்கலாம் இது எனக்காக என்னுடைய வீட்டில் நிச்சயம் செய்த பெண், என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறார்னு.

அத்தையும் தன் பங்கிற்கு அவளை தேற்றினாள். “ செல்லமே இங்க பாரு என் பட்டு போன்ற பெண் வைதேகி, யாரும் உன் மேல இப்போ இல்லை எப்பவுமே கோபப்பட மாட்டோம். நீயும் இப்படி செய்பவள் இல்லையே என்பதனால் தான் நாங்க சொன்னது எல்லாம். ஆனால் இது கோபம் இல்லை டீ கரிசனம் தான். அதுவும் அன்பினால் தான்.

அவருக்கும்(ராகவ்) அப்படி தானே அத்தை, என் மேல ஏதோ ஒரு அன்பு, பார்த்தவுடன் பிடிச்சுது, எனக்கும் பிடிச்சிருக்கானு கேட்டுத் தெரிஞ்சக்கனும்னு நினைக்க எத்தனை ஆம்பளைங்க இருக்காங்க என்றாள்?

எப்படி எப்படி அவரா?? யாருமா இதைச் சொல்றது என்றாள் பூரணி… என்கிட்டே வந்து என்ன பண்றான் என்று ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி யாரோ கேட்டா டா ராஜேஷ் என்றாள்.

என்னம்மா இது நீயுமா போம்மா என்று வெட்கப்பட்டாள் வைதேகி.

நான் தான் உன்னை போய்ட்டு வா என் அன்பு மகளேனு உன்னைச் சொல்லனும். நான் எங்கே போறது என்றாள் பூரணி.

ரெண்டு நாளுக்குள்ள அவரு ரொம்ப வேகமா தான் இருக்கா அத்தை, நாம இவளோட கல்யாணத்தை தள்ளி போட முடியாது போல இருக்கே. அம்மாடீ பங்குனி போய் சித்திரைல தான் கல்யாணம் பண்ண முடியும், அதுக்கு முன்னாடி பண்ண முடியாது என்றான் ராஜேஷ் கண்ணடித்துக் கொண்டே.

கொஞ்சம் ஃபைனான்ஸும் ரெடி பண்ணனும். என்ன எதிர்பார்பாங்களோ என்றான் ராஜேஷ். அத்தை இதை எல்லாம் பேசி, பையனைப் பற்றி விசாரித்து அதுக்கு பின்னாடி தான் நிச்சயதார்த்தம் பண்ணனும்.

பத்து நாளில் நடக்கிற விஷயமா இது என்றான். வைதேகி முகத்தைப் பார்த்ததும் சரி சரி இப்பவே பேசிடலாம் வைதேகி. கவலை படாதே என்றான்.  அத்தை இப்பவே ஃபோன் பண்ணுங்க ராகவ் வீட்டுக்கு. என்ன எதிர் பார்க்கிறாங்கனு தெரிஞ்சுகிட்டா அதுக்கு ஏத்த மாதிரி பேசிடலாம்.

அம்மா எனக்கு நேரம் ஆகிறது, நீ எனக்கு சாப்பிட என்ன இருக்குனு சொல்லு என்றாள்?

என்னடீ சுரத்தே இல்லாம கேட்கிற என்றாள். இல்லைமா இதுல பேசறதுக்கு எனக்கு என்ன இருக்கு சொல்லு. நீங்க பேசி முடிவு பண்ண வேண்டியது மா என்றாள்.

சரி நான் இன்னிக்கு ஃபோன் பண்ணிக் கேட்கிறேன் என்றாள் பூரணி. ராஜேஷ் நீயும் ராகவ் அலுவலகத்தில் விசாரிக்க ஏற்பாடு பண்ணு என்றாள். சரி அத்தை. ராகவ்வோட விசிட்டிங் கார்ட் என்கிட்டே இருக்கு என்றான் அவன். நான் ரெண்டு நாளில் சொல்கிறேன்.

வைதேகி உன்னோட சித்தி சித்தப்பா எப்போ வரமுடியும்னு கேட்கனும் அதுக்கு அப்புறம் தானே நிச்சயதார்த்தம் பற்றி முடிவு பண்ண முடியும் என்றாள் பூரணி.

சித்தி சித்தப்பாக்கு ஃபோன் பண்றியா வைதேகி என்றாள் அவள் தாய். அம்மா என்ன விளையாடறியா?? நீ பேசி எப்ப வராங்கனு கேளு என்று சொல்லி அம்மா தந்த பொங்கலைச் ருசித்தாள். ராஜேஷையும் சாப்பிட சொன்னாள், அவனோ அவன் வினோதாவும் அதையே தான் தந்ததாகவும் வேண்டாம் என்றான்.

சரி நான் மாலையில் வினோவைப் பார்க்க வரேன்னு சொல்லு. இப்போ எனக்கு நேரம் ஆச்சு, நான் கிளம்பறேன் என்றாள்.

என்ன ஆனது வைதேகிக்கு ??? கிளம்பியவள் அலுவலகம் வந்தாளா???

முன்பக்கம்

அடுத்தபக்கம்

நினைவுகள்

இமைகளால் மறைக்க வில்லை,

இதழ் திறந்து சொல்ல வில்லை,

இதயத்தில் இடம் இல்லை,

புதைக்க பூமி போதாது,

கறைக்க இந்த கடல் போதாது,

போர்த்த அந்த வானம் போதாது,

சிட்டு குருவியாய் நான்,

சுமக்க முடியாத பாறையாய்,

உன் நினைவுகள் ! ! !