Archives

அன்பிற்கு நான் அடிமையா?

அனுபவம் இல்லாத சிறியவன் நீ, ஆயினும் அன்பு அதிகம் உள்ளவன். ஆனாலும் உன் வார்த்தைகளில் உள்ள உரிமையை அறிவேன். என் மீது கொண்ட அன்பினால் நீ அதனை சொன்னாய்…

அக்கா அன்பிற்கு அடிமையாகி விட்டீர்கள், உங்கள் ரணம் ஆறவேண்டும். இந்த அன்பெனும் வட்டத்திலிருந்து வெளியில் வாருங்கள். உங்களை காணுங்கள் சகோதரி என்றான் என்னுடன் பிறவா சகோதரன்.

அன்பிற்கு அடிமையாகக் கூடாது என்றால் எதற்கு தான் அடிமையாகலாம் என் அன்புச் சகோதரனே?

ஆண்டவன் நடத்தும் நாடகத்தில் நீயும், நானும் ஒன்று. அந்த இறைவன் கொடுத்த என் வாழ்க்கை அனுபவத்தில் நந்தவனமும் உண்டு, நொந்த மனமும் உண்டு.

நான் படித்த சோகத்தினையும் நந்தவனமாக மாற்ற அந்த இறைவனால் மட்டுமே முடியும்.

ஆளத் துடிக்கும் மனசுகள் தான் இன்று அதிகம். அமைதியாக ஆனந்தமாக, அன்பை சுமக்கும், உயிர்கள மிகக் குறைவு அதனையும் வேண்டாம் என்கிறான் என் சகோதரன்?

எங்கும் வஞ்சம், எதிலும் வஞ்சகம், அரை டன் அன்பையும், ஒரு பை நிறைய பண்பையும் பரணில் போட்டு விட்டு,பணத்தையும், பகட்டையும், பண்பாடு கெட்ட மனதோடு என்னை போகச் சொல்லுகிறாயா?

அன்போடும், பண்போடும், நம்மைச் சார்ந்தவர் மீது அக்கறையோடும் இருந்தால் எங்களுக்கு புனிதப் பட்டப் பெயர்கள் – லூஸு, வாழத்தெரியாதவர், பைத்தியக்காரர்கள்.

மிருகமாகவே வாழுங்கள், அடுத்தவரின் பசி அறியாது அடுத்தவரின் வலி அறியாது, அடுத்தவரின் துன்பமறியாது, அடுத்தவரின் இன்பத்தினையும் கொலைவெறியுடன் தான் காண்போம்.

வாழ்க்கை என்பது, சுயநலம் என்ற சிறிய வட்டத்துக்குள் மட்டும் சிதைந்து போவது தான் என்பது இன்றைய நிலை. அடுத்தவர்கள் காலை வாரி விடவும் அவர் சுதாரிக்கும் முன்னே சுகம் காணவும் கற்றவர்களே, பெரும் வேதனைகளையும் சுமக்கும் சிலுவைகளாக நீங்கள் மாறவேண்டாம், அதனை மறக்க கைகொடுக்கும் (உத்தமர்களாக வேண்டாம்), நல்ல உள்ளமாக இருத்தல் கூடாதா?

மனித மனங்களை அறுத்து சுவைக்க பழகிக் கொண்டதால் நாமும் மிருகமும் ஒன்றே.

காலையில் கற்பழிப்பு, மாலையில் கருச்சிதைவு என்று வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய இளைஞர்களே, கொஞ்சம் உங்கள் வேகத்தினை குறைத்திடுங்கள் இல்லையேல், மிருகம் போல நம்மை நாமே அடித்துக் கொல்லும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை.

எதற்கும் அடிமை ஆகாமல் மனிதன் இருக்க முடியும், ஆனால் அன்பிற்கும் அடிமை இல்லை என்றால் அவன் பெயர் என்ன என்று எனக்கு தெரியவில்லை.

முயற்சித்தால் மூடனாக நான் மாறலாம், ஆனால் நல்ல இதயத்துடன் இன்பமாக இறக்க விரும்புகிறேன், இதயமற்ற அரக்கியாக அல்லவே.

உலகத்தில் மிகவும் தேவையான ஒன்று பணமோ, பொருளோ இல்லை, மனித நேயம், அது இருந்தால் போது மற்ற அனைத்தும் மனிதன் வசமாகும் எனபதில் எனக்கு ஐயமில்லை.

அற்பப் பிறவிகள் தரும் சோதனைகளை சோகங்களாக கொள்ளாமல், சாதனைகளாக எண்ணுவேன், எத்துனை பேர் காயப் படுத்தினாலும் வீழ மாட்டேன், வீழ்ந்தாலும் அன்பு என்ற விதையாகவே வீழ்வேன், விருட்சமாவேன் என்ற நம்பிக்கையில்.

அன்பென்ற ஆயுதம் கொண்டு வெல்ல முடியாவிடில் அந்த ஆயூதத்தால் மடிவது மகிழ்ச்சி ! !

இப்போதும் உனது அன்புக்கு அடிமையாகியே இதனை பதிவிடுகிறேன். முடிந்தால் இதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லேன்.

(It’s all about love again, I will translate this shortly)

Advertisements

வைதேகி16

வைதேகியிடம் ஒன்பது பெண்களைப் பார்த்ததும், அவர்களைப் பிடிக்க வில்லை என்ற காரணத்தையும் சொல்ல வேண்டும் என்று பல நாட்களாக நினைத்தும் அவனால் சொல்ல முடியவில்லை. இன்று எப்படியாவது சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவோடு இருந்தான்.

வைதேகி, நான் உன்னை பத்தாவது பெண்ணாக பார்த்தது. மேலும் பார்த்த அத்தனைப் பெண்களையும் நான் வேண்டாம் என்று சொன்னேன் என்றும் உனக்கும் தெரிந்து இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

அதுக்கு இப்போ என்ன என்றாள். ஒன்னும் இல்லை ஆனாலும் உன்கிட்டே ஒரு விஷயம் சொல்லனும். என்னமோ தெரியலை, உன்னைப் பார்த்ததும் பிடிச்சிடுச்சி, நான் வேறு எதுவும் யோசிக்கவில்லை என்றான். ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தாள் வைதேகி. என்ன சொல்றீங்கனு எனக்கு சுத்தமா புரியலை. சுத்தி வளைக்காமல் நேரடியாக சொல்லுங்களேன் என்றாள் ராக்வ்விடம்.

வைதேகி நான் உன்கிட்டே மயங்கிட்டேன்னு சொல்றேன் புரியாத மாதிரி கேட்கிறே, என்ன என் வாயால் நான் சொல்லுவதைக் கேட்கனும்னா என்று அவன் சொன்னதில் பூரித்து தான் போனாள். சொர்க்கமே தன் காலடியில் இருப்பது போல தான் உணர்ந்தாள். இருந்தாலும் ராகவிடம் எனக்கு தான் தெரியுமே உங்களுக்கு என்னைப் பார்த்தவுடன் பிடித்தது என்று. அதற்கு இப்போ என்ன? என்ன சொல்லனுமோ அதை சீக்கிரமா சொல்லுங்களேன் என்று சினுங்கினாள்.

வைதேகி ஒன்பது பெண்களை நான் பார்த்தேன் பிடிக்கலைனு சொன்னேனு மட்டும் தான் உனக்கு தெரிந்து இருக்கும். நான் பார்த்த பெண்களில் ஒருவர் கூடவா சுமாராக இல்லாமல் இருந்து இருப்பார்கள். இல்லை அப்படி என்ன எதிர்பார்த்தேன் என்று எப்போதாவது யோசித்து இருக்கிறாயா என்றான். அவளோ சாதாரணமாக இதில் என்ன யோசிக்க இருக்கு இது எல்லாம் மனது சம்பந்தபட்டது. நான் எப்படி ஆராய்ச்சி பண்ண முடியும் என்றாள்.

சரி ஏன் அவர்களை பிடிக்கலைனு கேட்க மாட்டேன் ஏன் என்னை பிடிச்சதுனு வேணும்னா அதைச் சொல்லுங்கோ என்றாள் கொஞ்சலாக. வைதேகி உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடித்த காரணத்தினால் என் ஆசை, லட்சியம், கனவு என்று இருந்த விஷயத்தைக் கூட உன்னிடம் சொல்லாமல் உன்னோடு நிச்சயம் வரை வந்து விட்டது. இன்னும் ஒரிரு நாளில் நமக்கு கல்யாண தேதியும் தெரிந்து விடும்.

கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் தான் உன்கிட்டே சொல்லனும்னு இருந்தேன், ஆனால் நீ என் மேல வைச்சிருக்கிற நம்பிக்கையும், உன்னோட முடிவில் எந்த மாற்றமும் இருக்காதுனுதான்,  உன்கிட்டே இப்பவே என் மனசில இருக்கிறதைச் சொல்லனும்னு தோன்றது என்றான் ராகவ். அதனால் தான் நிச்சயதார்தத்திற்கு முன்னாலயே நான் உன்னிடம் சொல்ல பிரியப்படறேன்.

ஒன்னும் பெரிசா இல்லைமா பயபடாதே ஒரு லைன்ல சொல்லிடுறேன், உனக்கானவன் உனக்கு மட்டுமே தான். எனக்கு ஒரு சின்ன ஆசை, படிக்கிற காலத்தில் ஆழமா  மனசில விழுந்தது. கல்யாணத்திற்கு அப்புறமா ஒரு குழந்தையைத் தத்து எடுத்துக்க்னும் என்று வேற ஒன்னும் இல்லை. நமக்குனு ஒரு குழந்தை பிறக்கிறதுக்கு முன்னாடி அதைச் செய்யனும் என்று தான் என்றான்.  ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு ஆசை என்று எல்லாம் தெரியாது. ஏதோ படித்தபோது மனசில எழுந்த ஆசை. அது ஆலம் விருட்சம் போல என்னுள் ஊறிடுத்து.

உன்னோட விருப்பமும் தெரிஞ்சா எனக்கு ரொம்பவும் சந்தோசமா இருக்கும். உனக்கு பிடிக்கலைனு சொன்னால் நானும் என் கனவுகளை அப்படியே புதைச்சிடுறேன் வைதேகி. என்னோட வைதேகிக்காக இதை நான் மாத்திக்கறேன் என்று சொன்னவனை கொஞ்சம் கர்வத்தோடு பார்த்தாள். இதுக்கு எதுக்கு இத்தனை பீடிகை போட்டீங்கனு எனக்கு தெரியலை, இது நல்ல விஷயம் தானே என்று கேட்டவுடன் தான் ராகவ் முகத்தில் சிரிப்பே வந்தது.

வைதேகி 9 பெண்களை நான் வேண்டாம்னு சொல்லலை, அவங்க தான் என்னை வேண்டாம்னு சொன்னது. இந்த விஷயத்தை நான் அந்த பெண்களை பார்க்க போன போதே சொல்லிடுவேன், அவாளும் கேட்டுட்டு நல்ல விஷயம் தான் ஆனால் சாரினு ஒரு வார்த்தையில அவளோட மனசை சொல்லிடுவா. என்னமோ உன்கிட்டே எனக்கு கேட்கனும்னு தோனலை, இப்பவும் உனக்கு விருப்பமில்லைனு சொன்னா நான் அதை மாத்திக்க ரெடியா இருக்கேன் என்றான்.

வேற ஒரு விஷயமும் என்னோட  மனசில இல்லை. நமக்கு குழந்தைகள் வேண்டாம்னு சொல்லலை. அந்த பொண்கள் எல்லாம் என்னை வேற மாதிரி நினைச்சு தான் என்னை வேண்டாம்னு சொல்லி இருப்பாங்க. அப்படி எதுவும் எனக்கு குறை இல்லை.

வாழ்க்கையில் மொத்தமும் ஒரு சுய நல நோக்குடன் தான் போகும், என் அம்மா, அப்பா, உடன் பிறப்புகள், மனைவி, மக்கள்னு, ஏதோ கொஞ்சம் சமுதாயத்திற்காக பார்க்கலாமேனு.

பிறப்பால் யாரும் அனாதைகள் இல்லை, ஏதோ சமய சந்தர்ப்பத்தால் அவர்கள் அனாதைகளாக்க படுகிறார்கள். ஒரு பிள்ளையை வளர்ப்பதால் அந்த சமுதாயம் இல்லை என்ற நிலை வரபோறதில்லை, ஆனால் ஒரு ஆத்ம திருப்தி கிடைக்கும். நான் இந்த சுய நல வாழ்க்கையில் இருந்து கொஞ்சம் மாறுபட்டு ஒரு குழந்தையை அதையும் எனதாக்கி சுய நல வட்ட்த்திற்குள் வரவேண்டும் என்று தான். நீ நல்லா யோசிச்சுட்டு சொல்லுமா எதுவும் அவசரம் இல்லை. நான் எதுக்கும் ரெடியா தான் இருக்கேன். நீ வேண்டாம்னு சொன்னால் அதுக்காக நான் உன்னை வேண்டாம்னு சொல்ல மாட்டேன். இது நான் மட்டும் ஆசைபட்டால் நடக்கிற விஷயமில்லை வைதேகி. அப்பாவா நான் என்ன செய்தாலும் அம்மாவோட அன்பு கிடைக்கலைனா அது அனாதை தான். அந்த தண்டனையை நான் என் பிள்ளைக்கு தரவிரும்பலை மா. உனக்கு முழுசா சம்மதம்னா மட்டும் நாம ஒரு குழந்தையை தத்து எடுப்போம். சரியா. உனக்கு இஷ்டம் இல்லைனா இந்த ஆசையை அப்படியே மறந்துடுவோம், எனக்கு நீ வேண்டும் என்பது மட்டுமில்லை, உன்னோட அன்பு அந்தக் குழந்தைக்கும் முழுசா தரமுடியனும்.

இப்போ அவசரம் இல்லை நம்ம கல்யாணம் ஆனாவுடன் சொன்னால் போதும் என்று சொல்லி மனசில் இருந்த பாரம் குறைந்தவனாய் பெருமூச்சுவிட்டு உட்கார்ந்தான். வைதேகியோ அவன் அருகே வந்து ஒரு நேசத்தோடு அவன் தலைகோதி உச்சந்தலையில் ஒரு முத்தம் கொடுத்து அவனை அதிரச் செய்தாள். அவன் அவள் முகத்தைப் பார்க்கவும் வெட்கத்தோடு நானி கோனி உள்ளே ஓடினாள்.

ஹே வைதேகி, நான் கிளம்பறேன், இப்போ வெளியே வரபோகிறயா இல்லையா? என்றான். வைதேகியும் வேகமாக வந்தாள், ஒரு காபி சாப்பிட்டு போறீங்களா என்று கேட்டாள். வைதேகி அந்த காபியைவிட சுவையான ஒன்னு கொடுத்தியே அதை நெற்றியிலிருந்து கொஞ்சம் கீழே இறக்கி இதழில் கொடுத்து இருந்தாள், இரண்டு நாளைக்கு எதுவுமே சாப்பிடாம இருந்திருப்பேன் என்றான். அவளோ சீ போங்க என்றாள். சரி சரி இப்போ போலாமா என்றான்? ஒரு ஐந்து நிமிஷம் கொடுங்கோ நான் ரெடி ஆகிட்டு  வறேன் என்றாள்.

வைதேகி சொன்னபடி ஐந்து நிமிடத்தில் வரவும், எந்த கடைக்கு போகலாம்னு சொல்லு வைதேகி என்று கேட்டபடியே, அவளோடு கிளம்பினான் ராகவ். எந்த கடையில் வாங்கினால் உங்களுக்கு பிடிக்குமோ அந்த கடைக்கு போகலாம். சர் வா இங்க பக்கத்திலயே ஒரு கடை பார்த்தேன், அங்கேயே வாங்கிடலாம். ரெடிமேட் தான் வாங்குவேன் அதனால எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. அது கொஞ்சம் நல்ல கடையா தான் இருந்த்து என்றான்.

அந்த கடையில் கூட்டம் அவ்வளவா இல்லாமல் இருந்தது, வைதேகி அவனிடம், கூட்டமே இல்லையே வேற கடைக்கு போகலாமா என்றாள்? நல்ல கடை தான் மா, இந்த நேரத்தில கூட்டம் இருக்காது. நாம இங்கயே வாங்கிண்டு உன்னை விட்டுவிட்டு நான் போய் அந்த பிசாசைப் பற்றி விசாரிக்கனும்.

அவர்கள் இருவரும் ஒரு நீல நிற ஷர்டையும், அதற்கு தோதாக ஒரு பேண்ட்டையும் வாங்கிக் கொண்டு வெளியில் வரும் நேரம், வைதேகி ஒரு வெள்ளை கலர் ஷர்ட்டும் வாங்கிக்கலாமா என்றாள். எதற்கு வைதேகி இது போதுமே என்றாள். இல்லை வேஷ்டியுடன் போட்டுக்க வெள்ளை கலர் நல்லா இருக்கும்னு தோனித்து அதான் என்றாள். இது போதும் வா என்று சொல்லி அவளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு அவன் தன் நண்பனை பார்க்க கிளம்பினான். பார்த்து போங்க என்ன ஏதுனு ஒரு ஃபோன் செய்யறேளா என்று கேட்கவும், கவலைப்படாதே ஃபோன் பண்றேன் என்று சொல்லிக் கிளம்பினான்……

வைதேகி15

அம்மா என்ன சமையல் என்று கேட்டபடி கிச்சனுக்குள் நுழைந்தான். என்னடா வேணும் உனக்கு, ஏதாவது வேலை ஆகனுமா கிச்சனுக்கு வரமாட்டியே என்றாள். அதேல்லாம் ஒன்னுமில்லைமா வைதேகியைப் பார்க்க போறேன், சாப்பிட்டு போனா அவளோட ஓட்டலில் சாப்பிட முடியாதே என்ன சமையல்னு கேட்ட்டேன் என்றான்.

என்னடா அப்பவே சொல்லக்கூடாதா, உனக்கு பிடிக்குமே வீட்டிலும் இருக்கியேனு பருப்பு உசிலி பண்ணினேன், வைதேகிக்கும் கொஞ்சம் கொண்டு போய் கொடுக்கிறியா என்ன டா என்றாள்?

அம்மா சரி எனக்கு தட்டு வை, நான் சாப்பிட்டு போறேன். அவளும் சாப்பிட்டு இருப்பாள் என்று தான் நினைக்கிறேன். எப்படியும் 2 மணி வரை சாப்பிடமால் இருக்க மாட்டானு நினைக்கிறேன்.

சாப்பிட்டு முடித்து, அம்மா வாவ் எப்படி தான் நீ ஒரே டேஸ்ட்ல எப்பவும் பண்றியோனு தெரியலை என்றான். அம்மா வைதேகிக்கு சமையல் தெரிய சான்ஸ் இல்லை, நீ அவளுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா சொல்லிக் குடுத்திடுமா என்றான் அம்மாவை அனைத்தபடியே.

வைதேகிக்குஃபோன் செய்து, தான் கிளம்புவதாக சொல்லியபின், தன் அம்மாவிடம் சரி மா நான் கிளம்பறேன், கார் தான் கொண்டு போறேன். டின்னர் சாப்பிட வந்துடுவேன் என்று சொல்லி கிளம்பினான்.

வைதேகியும் அலுவலக வேலைகளை முடித்து, தன் சினேகிதியிடம் சொல்லிவிட்டு அரை நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள். அவள் அலுவலகத்தின் வெளியில் வரவும், ராகவ்வும் காருடன் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.

வைதேகி காரில் ஏறியவுடன் கிளப்பினான். இரண்டு நிமிடம் இருவரும் எதுவும் பேசாமல் தான் இருந்தனர். பிறகு ராகவ் தான், ரொம்பவும் நெரிசலா இருக்கு. ஹே ஏதாவது லஞ்ச் சாப்ட்டியா? சாரி கொஞ்சம் லேட்டா கேட்டுட்டேன். அம்மா பருப்பு உசிலா பண்ணினா உனக்கும் கொண்டு போக சொன்னாள் நான் தான் மறந்துட்டேன்.

என்ன வைதேகி ரொம்ப அமைதியா இருக்கே என்றான். என்ன பேசறதுனு யோசித்து கொண்டு இருந்தே அதான் எதுவும் சொல்லலை. சாரி நானும் சாப்பிட்டுட்டேன். எப்படி டிஸ்டர்ப் ஆகியிருக்கோம்னு இப்போ புரியறதா உங்களுக்கு என்றாள். என்ன சொல்றே என்று அவன் கேட்கவும், உங்க முகத்தை பாருங்க நேத்திக்கு எப்படி இருந்தீங்க இப்போ எப்படி இருக்கு தெரியுமா? அதை தான் சொன்னேன்.

வைதேகி கவலை எனக்கும் இருக்கு, ஆனால் நீ நினைக்கிறா மாதிரி இல்லை. உனக்கு இருக்கிற பயத்தை எப்படி போக்குவதுன்னு கவலை தான் எனக்கு. நான் அவளைப் பற்றி கண்டு பிடிச்சுடுவேன். இப்பவே பண்ணனுமா இல்லை நம்மளோட நிச்சயத்திற்கு பிறகு பார்த்துக்கலாமா என்று தான் யோசிக்கிறேன். வேற ஒன்னுமில்லை. நான் தான் உன்கூட இருக்கேன்ல என்ன கவலை உனக்கு என்று அவள் கையை அழுத்தமாக பிடித்தான். கொஞ்சம் சமாதானம் ஆனது போல் தான் இருந்தது.

வைதேகி உன்னை வீட்டில விட்டுவிட்டு நான் ஒரு நண்பனை பார்க்க போறேன். போயிட்டு வந்து உன்னை பிக்கப் பண்றேன். ஓகே தானே என்றான்.

வைதேகி எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாகவே இருந்தாள். மொதல்ல வீட்டுக்கு போகலாம், அதுக்கு அப்புறம் பேசிக்கலாமே என்றாள். என்ன வைதேகி என் மேல கோபமா இருக்கியோ என்றான் ராகவ். கோபமா இல்லையே எதுக்கு கோபம், இது இயலாமை. என்ன பண்றதுனு தெரியலை. உங்ககூட பேசறது கனவா, கற்பனையானு தெரியலை, நிஜமா, நிதர்சனமா? இது சாஸ்வதமானு கூட தெரியலை. என்ன பேசறதுன்னும் புரியலை.

வைதேகி என்ன சொல்றதுன்னு புரியலை. உன்னை மாதிரி தான் நானும் கவலைல இருக்கேன். என் முகத்தைப் பாரு எவ்வளவு அழகா மீசைலாம் வச்சிருக்கேன், அழ முடியுமா, இல்லை உன் முன்னாடி பயப்படத்தான் முடியுமா சொல்லு மா. பயம் இருக்கு தான் இல்லைனு சொல்லலை, அதுக்காக நான் வருத்தமா இல்லை. என்ன பண்றதுன்னு மட்டும் தான் யோசிக்கிறேன்.

எது எப்படியோ வைதேகி எனக்கு உன்னோட இருக்கிற இந்த நேரத்தில பயம், கவலைனு எதுவும் இல்லாமல் இருக்க மட்டும் தான் ஆசை. இந்த நொடி மட்டும் தான் நம்மளோடது, இப்போ இருக்கிற நிலைமையில இது மட்டும் தான் நமக்கு சாஸ்வதம் என்று தோன்றது. இது மட்டும் தான் எனக்கு நிஜம்னு தெரியுது.

எதுக்காக முகத்தை தூக்கி வச்சிண்டு உன்னை நீயே கவலைல கொண்டு போறே. என்கிட்டே சொல்லிட்டேல விடு. நான் பார்த்துக்கிறேன். நல்லதோ கெட்டதோ உன்னை நெருங்க விடாமல் இதை நான் பார்த்துக்கிறேன். எல்லாம் என் தலைல போடு. நீ அமைதியா எப்பவும் என்னோட அழகான வைதேகியா இருக்கனும்.

நேற்று எப்படி இருந்தாயோ அதே மாதிரி எனக்கு நீ இன்றும் என்றும் இருக்கனும் அதுக்காக எதை வேனும்னாலும் தருவேன், என் உயிர் தவிர. ஏதேதோ பேசியே அவர்கள் வீடு வந்து சேர்ந்தனர். சரி வைதேகி நீ போ நான் வந்து உன்னை பிக்கப் பண்றேன் என்றான்.

உள்ளே வாங்க வந்து எங்க போறீங்க, என்ன பண்ணபோறீங்கனு சொல்லிட்டு போங்க. எனக்கு உங்களை வெளியில் அனுப்பவே பயமா இருக்கு என்றாள். சரி வரேன் வைதேகி. வைதேகி அத்தனை பிரியமா என்மேல?

வீடு பூட்டியிருந்தது, சாவியை எடுத்து திறந்து, உள்ளே சென்று ஃபேனைப் போட்டு பின் ஜன்னல் கதவுகளை திறந்தாள். ஐஸ் வாட்டர் வேனுமா இல்லை நார்மல் வாட்டர் போதுமா என்று கேட்டாள். கொஞ்சம் லைம் ஜூஸ் தரட்டுமா என்றாள்.

சில்லுனு லைம் ஜூஸ் தா. உனக்கும் கொஞ்சம் குறையும் என்றான் ராகவ். என்ன எனக்கு ரொம்ப பைத்தியமா?? நான் தெளியும்னு சொல்லலையே, குறையும்னு தானே சொன்னேன். உன்னோட டென்ஷன் குறையும். மண்டை சூடு குறையும்னு அர்த்தம். வேற ஒன்னுமில்லை டீ சரியா.

வைதேகி நீ ஜூஸ் கொண்டு வா, உன்கிட்ட இன்னும் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லனும், ஆனால் அதை நீ எப்படி எடுத்துக்க போறே என்று எனக்கு தெரியாது என்றான். பெண் புத்தி பின் புத்தியாயிற்றே, அய்யோ இவன் என்ன பீடிகைலாம் போடறான். அப்படியே போகிறேன் என்று சொன்னவனை வீட்டிற்குள் அழைத்தது  தவறோ என்று யோசித்தவாறே கிச்சனுக்குள் எலுமிச்சையோடு போனாள் வைதேகி.

இரண்டு கையிலும் க்ளாஸ் தம்ளர்களுடன் வந்தாள். வந்தவுடன் அவனை பேசவிடாமல், எங்கே போக போறீங்க என்றாள். என்ன வைதேகி உன்கிட்டே பேசனும் என்றேன் கையில் ஜூஸ் கொடுத்து எப்போ போறீங்கனு கேட்கிறே என்று பாவமாக கேட்டான்.

அய்யோ அப்படி எதுவும் இல்லை, எங்கேயோ போயிட்டு வறேன்னு சொன்னீங்களேனு கேட்டேன் என்றாள். சரி நீங்க என்னமோ பேசனும்னு சொன்னீங்களே  அது என்ன மொதல்ல சொல்லுங்க அப்புறம் என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லுங்க என்றாள்.

நான் சொல்ல வந்ததை அப்புறமா பேசிக்கலாம். என்னோட ஃப்ர்ண்ட்ஸ் சிலரோட விலாசங்களை எடுத்தேன். அவர்களைப் போய் பார்த்து, லில்லியைப் பத்தி விசாரிக்கலாம்னு இருக்கேன். ஏதாவது உபயோகமா கிடைச்சாக்க நல்லா இருக்கும்.

நானும் உங்களோட வரட்டுமா என்றாள் வைதேகி வேகமாக, நானே அவங்களை எல்லாம் பல வருஷம் கழிச்சு பார்க்க போறேன். எப்படி இருக்குமோ, அங்க அவங்க இருக்காங்களோ இல்லையோ எதுவும் தெரியாது மா எதுக்கு நீ வேற வைதேகி. என்கூட வந்து எதுக்கு அலையனும், நீயே ரெஸ்ட் எடுக்க தானே லீவு போட்டே.

இல்லை தனியா நீங்க போக வேண்டாமேனு தான்னு சொன்னேன். என்ன வைதேகி உன்னோட பயம் ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு ஏன் அவ அப்படி உன்கிட்டே என்ன சொன்னா? என்னை கொன்னுடுவேன்னு மிரட்டினாளா என்று ராகவ் கேட்கவும், அவன் வாயைப் பொத்தினாள், அப்படி எதுவும் பேசாதீங்க, அவள் அப்படி சொல்லலை, ஆனாலும் அவ பேசினது கொஞ்சம் ரௌடித்தனமாக இருந்தது.

ஒரு பெண் அப்படி எதுவும் பண்ண மாட்டா வைதேகி. கவலை படாதே. இன்னைக்கு ஒரு நாள் நான் தனியா போகிறேன். வேற ஏதாவது சொல்றாளானு பார்ப்போம். எப்படியும் ரெண்டு மூணு நாளில் நான் அவளைப் பற்றி கண்டுபிடித்து விடுவேன் என்றான்.

சரி நீங்க ஜூஸ் குடிங்க, நான் ஃபேஸ் வாஷ் பண்ணிண்டு வறேன் என்றாள். இரு வைதேகி நான் இப்போ கிளம்ப போகிறேன். ஏதாவது உருப்படியா கிடைக்கனும்னு வேண்டிக்கோ. நான் வந்து உன்னை கூட்டிண்டு போகிறேன் சரியா என்றான்.

இந்த மூணு மணிக்கு உங்க ஃப்ரெண்ட்ஸ் யாரு வீட்டில இருப்பாங்க. நம்ம ஷாப்பிங்க் முடிச்சிட்டு அதுக்கு அப்புறம் நீங்க போனீங்கன்னா யாரையாவது பார்க்க முடியும்ல என்றாள்.

அதுவும் சரி தான். இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில நாம போகலாம், இருங்க நான் இப்ப வறேன் என்று பாத்ரூம் சென்றாள்.

வைதேகி உடைமாற்றி கொஞ்சம் தெளிவான முகமாக, கொஞ்சம் பவுடர் பூசியதில் மாற்ற முயற்சித்தாள். மேலும் ராகவ் சொன்ன சிரித்த, அழகு முகமாக என்று யோசித்து கொஞ்சம் வெற்றிக் கண்டாள். முன்பு போல் இல்லாமல் எப்பவும் போல சாதரணமாக வந்த அவளை பார்த்த ராகவ்வின் முகமும் சந்தோசமானது.

வாவ் என்ன இது வைதேகி எப்படி இந்த மாற்றம், கொஞ்ச நேரத்தில் என்று அவள் கையைப் பற்றி இழுத்தான். சற்றும் எதிர்பார்க்காத வைதேகி நிலை தடுமாறி, அய்யோ என்று கத்தி, அவன் மேல்  விழுந்தாள். ஹே சாரி வைதேகி ஏதோ ஒரு உற்சாகத்தில் அப்படி இழுத்துவிட்டேன். இப்படி கத்தாதே, யாராவது தப்பா நினைச்சுக்க போறாங்க என்றான். சாரி நான் கொஞ்சம் சத்தமா கத்திட்டேன்ல என்று வைதேகி வழிந்தாள்.

வைதேகி நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லனும். உன்னைப் பெண் பார்க்க வந்த நேரத்தில் இருந்து இதைச் சொல்லனும்னு நினைக்கிறேன் ஆனால் என்னால சொல்ல முடியலை.

இன்னமும் வைதேகியிடம் தான் ஒன்பது பெண்களை பார்த்த விஷயமும் அவை அனைத்தும் கைகூடாத விஷயத்தைச் சொல்லாதது என்னமோ போல் இருந்தது. இப்போதே சொல்லிவிடலாம் என்று யோசித்தான்…..

 

வைதேகி14

வைதேகி16

வைதேகி13

வைதேகி அம்மா கொடுத்த அடையை சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். அதே நேரத்தில் வீட்டு தொலைபேசி சத்தமாக அழைத்தது. பூரணி நான் எடுக்க மாட்டேனா நீ சாப்பிடலாமே என்றதையும் காதில் வாங்காமல் ராகவ் அழைப்பாக இருக்கும் என்று நினைத்து வேகமாக ஓடிப் போய் எடுக்க போனாள் வைதேகி.

அவளின் நினைப்பும் சரியாக தான் இருந்தது. ராகவ் மறுமுனையில் இஸ் இட் வைதேகி என்றான், ஆமாம் என்று கொஞ்சம் மூச்சு வாங்க சொல்லவும் தெரியும், எந்த அழைப்பாக இருந்து இருந்தாலும் நீ தான் இன்றைக்கு எடுத்து இருப்பாய் என்று. விடைபெறும் போது உன்னிடம் சொன்ன ஐ லவ் யூ உன்னை இன்று தூங்க விடாது போல இருக்கே என்றான்.

வீட்டுக்கு பத்திரமாக போய்ச் சேர்ந்தீங்கனு சொல்ல சொன்னேன்ல நீங்க பண்ணுவீங்கனு தெரியும் அதான் வேகமாக வந்து எடுத்தேன். வேற ஒன்னுமில்லை என்றாள். ஓஹோ அப்படியா என்றான். நீங்க சாப்டீங்களா, என்ன சாப்பிட்டீங்க என்று கேட்டாள்.

அப்படியே இரண்டு நிமிடம் பேசி இருப்பார்கள். அவளுக்கு என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை.  சரி இப்போ வச்சுடட்டுமா நாளைக்கு பேசறீங்களா என்று கேட்டவுடன், என்ன உங்க அம்மா இருக்காங்களா என்று ராகவ் கேட்டான். இல்லை அடை ஆறிவிடும் அப்புறம் சாப்பிட முடியாது அதான் என்று கேலியோடு, பை, குட் நைட் நாளை காலை கால் பண்ணுங்கோ என்று சொல்லி அழைப்பினை துண்டித்தாள்.

அடை சாப்பிட்டு, தூங்க சென்றாள் வைதேகி. அவளை பூரணி அழைத்து நீ புடவை வாங்கி வந்துட்டேnu ராஜேஷுக்கு ஒரு ஃபோன் பண்ணி சொல்லேன் எனவும், அம்மா நளைக்கு பேசறேன் எனக்கு இப்போ தூங்கனும். நாளைக்கு நிறைய வேலை இருக்கு.

கண்டிப்பா ராஜேஷுக்கு ஃபோன் பண்றேன், பண்ணி நாளை அவருடன் சென்று அவருக்கு டிரெஸ் வாங்கச் சொல்றேன் மா என்றாள். சரி அப்புறம் உன்னோட இஷ்டம் மா. நேத்திக்கு உன்கிட்டே அவ்வளவு அன்பா சொல்லிட்டு போனானே என்று எனக்கு கரிசனம்.

உனக்கு அவன் கேலி பேசுவானே என்று பயம் என்றாள். எனக்கு என்னம்மா பயம். நீங்கள் எல்லோரும் பார்த்து முடிவு செய்த ஒரு ஆளுடன் தான் நான் புடவை வாங்க சென்றேன். இதில் எனக்கு என்ன பயம். ஒரு கர்வம்னு வேனும்னா சொல்லு.

சரி அவனுக்கு இப்பவே ஃபோன் பண்றேன் என்றாள். அவளது அத்தை வீட்டு நம்பரை டைல் செய்தாள், அந்தப் பக்கம் வினோதா தான் எடுத்தது. வைதேகி பேசறேன், எப்படி இருக்கே வினோதா என்றாள். ஹே கல்யாண பொண்ணு எப்படி இருக்கே, என்ன இன்னிக்கு புடவை வாங்க போறேனு  சொன்னாரே அவர்.

ஆமாம் டீ வாங்கிண்டு வந்துட்டேன். அதைச் சொல்லத்தான் இப்போ கூப்பிட்டேன்.  க்ரீன் கலர்ல ஒரு புடவை அவர் தான் செலக்ட் பண்ணினார். ஓஹோ முதல் புடவையை ராகவ் செலக்ட் பண்ணினாரோ… இம் அப்போ அது ரொம்ப ஸ்பெஷல் புடவை தான். ராஜேஷ் வெளியில் போயிருக்கார், வந்தவுடன் சொல்லிடறேன் என்றாள்.

ஹே வினோ அது மட்டுமில்லை, அவருக்கு ட்ரெஸ் வாங்கனும், நாளைக்கு நாள் நல்ல இருக்காம், அம்மா ராஜேஷை அவருடன் போய் வாங்கித் தர முடியுமானு கேட்கறதுக்கும் தான் பண்ணினேன். ராஜேஷை காலைல அம்மாகிட்டே முடியுமானு சொல்ல சொல்றியா.

ஹே வைதேகி நீயே கூட போய் வாங்கறது தானே என்றாள் வினோ. என்னையும் கூட வரத்தான் சொன்னார். ஆனால் நான் தான் ராஜேஷ் போனால் நல்ல இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். இன்னிக்கு தான் நாங்க ரெண்டு பேரும் போனோம், திரும்ப நாளைக்கு போனா அது கொஞ்சம் ஓவரா இருக்குமோனு நினைக்கிறேன். அம்மா என்ன நினைப்பாள்னு தெரியலை.

ஓஹோ மேடம் ரெடியா தான் இருக்கீங்களா, சரி சரி உன் அம்மா கிட்டே எப்படி பேசனுமோ அப்படி பேச்ச் சொல்றேன் அவரை. நீயே போய்ட்டு வாடீ என்றாள்.

ஹே இது நீங்கள் எல்லோரும் பார்த்த வரன் டீ. அப்படி எல்லாம் அதுக்குள்ளே நடக்காது. இன்னும் நிச்சயம் கூட முடியலை அதுக்குள்ளே அடுத்தடுத்து போக எனக்கு என்னமோ போல இருந்தது. யாரவது பார்த்தால் என்ன சொல்வார்களோ என்று தான் டீ. பட் ஹீ இஸ் சோ ஸ்வீட் என்றாள்.

சோ ஸ்வீட் அப்படி என்ன சோ ஸ்வீட் மா மைசூர் பாக்கா ஜாங்கிரியா??? என்ன இன்னிக்கு ஒரே ஜாலியா இருக்கே, என்ன சொல்றார் உன்னோட ஹீரோ. ஒரே ரொமன்ஸா?? வெறும் வார்த்தைகளா இல்லை விளையாட்டா என்று வினோ அவளைச் சீண்டீனாள்.

உன்கிட்டே சொல்லாமா வேற யாருக்கிட்டே சொல்ல போறேன் ஆனா அது எல்லாம் நான் அப்புறமா சொல்றேன். ஆபிஸ்லேந்து நேரா கடைக்கு போனது ரொம்ப டையர்டா இருக்கேன். அவரோட கார்ல தான் போனேன். என்ன டீ சொல்றே இப்பவே டைய்ர்டா இருக்கா? அய்யோ பாவம் ராகவ் என்று மேலும் பேச்சை தொடர்ந்தால் வினோதா. வைதேகிக்கு நாளை அலுவலக கவலை வந்ததால் அவளால் அதை ரசிக்க முடியவில்லை.

சரி வினோ நீ ராஜேஷ்கிட்டே சொல்லி எனக்கு ஃபோன் பண்ணச் சொல்லு. ராஜேஷ்க்கு எப்போ வசதியோ அதுக்கு தகுந்த மாதிரி போய் நாளைக்கு வாங்கட்டும் என்றாள். சரி டீ நீ என்னமோ தூங்கு மூஞ்சி மாதிரி பேசறே. அவர் வந்தவுடன் சொல்றேன். குட் நைட், ஸ்வீட் அண்ட் டைட் ட்ரீம்ஸ் என்று சொல்ல வைதேகியும் bye சொல்லி இனைப்பைத் துண்டித்தாள்.

அம்மா வினோகிட்டே சொல்லி இருக்கேன் நாளைக்கு ராஜேஷ் ஃபோன் பண்ணுவான், நான் தூங்கப் போறேன் மா, காலைல கொஞ்சம் சீக்கிரம் கிளம்பனும் சீக்கிரமா எழு மணிக்கு எழுப்புமா. 8 மணிக்கு நான் கிளம்பிடுவேன் என்று சொல்லி தூங்க போனாள்.

மறு நாள் காலை அம்மா எழுப்பியபின் எழுந்து வேகமாக கிளம்பி, அலுவலகம் சென்றாள். வேலை நிமித்தமாகவே சீக்கிரம் வந்தாள், வந்தவுடன் தனது வேலையை ஆரம்பித்து அதில் லயித்தும் போனாள். சக தோழி மேரி நிதானமாக பத்து மணிக்கு மேல் வந்து அவளிடம் குட் மார்னிங் என்றவுடன் அவளைப் பார்த்து புன்னைகைத்து விட்டு, கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு பேசுவோமா என்றாள்.

இல்லை இப்போ பத்து நிமிஷம் பேசுவோம் அப்புறம் நிதானமாக நீங்க வேலையைப் பாருங்க வைதேகி என்றாள். என்ன நேத்துக்கு மேடம் ரொம்ப சீக்கிரமா கிளம்பினீங்க? புடவை வாங்கியாச்சா என்றாள். வாங்கியாச்சு மேரி தப்பா நினைக்காதீங்க சாரி மேரி முன்னாடியே சொல்லி இருக்கனும், அது என்னமோ சொல்ல முடியலை. நேற்று தான் மானேஜரிடமும் சொன்னேன் என்றாள்.

அதனால் என்ன ஒன்னுமில்லை. நீங்க இங்க வந்ததில் இருந்து ஒரு டிஸ்டன்ஸ் மெயிண்டெயின் பண்றீங்க அது தான் என்றாள். நான் கொஞ்சம் ரிசர்வ்ட் தான் மேரி. கொஞ்சம் மாசம் ஆகும் நான் சகஜமாக பழக. பழகினவங்க யாரையும் லேசில மறக்க மாட்டேன் என்றாள்.

சரி உங்களவர் என்ன பண்றார் என்று கேட்டாள் மேரி. மேரி என்னோட வேலையை முடிச்சிடுறேன் அப்புறம் நிதானமாக பேசலாமே என்றாள். என்னமோ வெட்கம் எல்லாம் படுறீங்க, எதோ ரியக்‌ஷன் எல்லாம் வருது. நல்லா இருக்கு உங்களை இப்படி பார்க்கிறதுக்கு. எப்பவும் கடுவம் பூனை மாதிரி தெரியும். உங்களுக்கு நீங்களே ஒரு வட்டம் போட்டு வச்சு அதுக்குள்ளேயே இருப்பீங்க. ஏதோ உங்களையும் சராசரி பொண்ணா மாத்த போற அந்த அதிர்ஷ்டசாலி யார் என்னனு தெரிஞ்சுக்கலாம்னு தான் கேட்டேன்.

ரொம்ப சின்ஸியரா வேலை பார்க்கும் போது நான் தொந்தரவு பண்ண விரும்பலை. வேலையை முடிங்க நாம அப்புறம் பேசலாம் என்றாள். சரி காலை உணவு சாப்டீங்களா, வறீங்கனா நான் காத்து இருக்கேன் இல்லை என்றாள் நான் போய் சாப்பிட்டு வருகிறேன்.

இல்லை மேரி நீங்க சாப்பிடுங்க எனக்கு இந்த வேலையை முடித்தாள் தான் எனக்கு நிம்மதியா இருக்கும் என்று சொல்லி வேலையில் மூழ்கினாள். அப்படியே எவ்வளவு நேரம் போனது என்று தெரியாது வைதேகிக்கு அந்த தொலைபேசி அழைப்பு வரும் வரை.

தொலைபேசி அழைத்தவுடன் ஒரு பரவசத்துடன் ராகவ் தான் என்று நினைத்துக் கொண்டே வைதேகி ஹியர் என்று சொல்லி எடுத்தாள்.  ஹலோ லில்லி ஹியர் என்ற அந்தப் பக்க குரல் கேட்டு ஒரு நிமிடம் அவள் நிலை குலைந்தாள் என்றே சொல்ல வேண்டும். ஒரு நொடியில் அந்த பரவசம் மறைந்து அவளது முகம் வெளரி போனது என்றே சொல்ல வேண்டும்.  ஒரு நிமிட அமைதிக்கு பின் வைதேகி தொடர்ந்தாள். என்ன வேண்டும் உங்களுக்கு என்றாள். என்ன வைதேகி நான் அவ்வளவு சொல்லியும் ராகவ் கூட போய் நீ நிச்சய புடவை வாங்கி இருக்கியே என்ன உனக்கு ராகவ் மேல அவ்வளவு காதலா, என்னோட காதல் பெரிசா உன்னோட கல்யாணம் பெரிசா என்றாள்.

வைதேகி என்ன சொல்வது என்றே புரியவில்லை. இருந்தாலும், தனக்குள் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, ஆர் யூ மேட் என்றாள். உனக்கு என்ன பைத்தியமா? அவளும் சர்வ சாதாரணமாக யெஸ் ஐம் மேட் ஆஃப் ராகவ் என்றாள்.

வைதேகிக்கு இப்போது கோபம் அவள் தலைகேறியது. நீ நிஜமாகவே லூசு தான். ஏற்கனவே உன்னோட காதலைச் சொல்லாதது உன்னோட தப்பு. இப்போ என்னோட வாழ்க்கை துனை அவர் தான்னு முடிவு ஆனதுக்கு அப்புறம் நீ இப்படி பேசறது நியாயம் இல்லை. மேலும் இப்படி என்னோட அலுவலகத்துக்கு ஃபோன் பண்றது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கலை. நீ நேராக ராகவ்கிட்டே பேசறது பெட்டர் என்றாள்.

என்னோட பேசறதுக்கு உனக்கு பிடிகாது வைதேகி ஆனா என்னோட ராகவ் கூட பார்க்கில உட்கார்ந்து பேசறது பிடிக்குமோ?

இதுக்கு மேல எங்களை வேவு பார்க்கிறதை நீ நிறுத்தலைனா, இல்லை நிறுத்தனும், இல்லைனா நான் எந்த அளவுக்கும் போவேன். என்னை ரொம்ப சாதாரணமா நினைக்காதே. சாது தான் ஆனால் என்கிட்டே பிரச்சனை பண்ணினா நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன்.

எங்களோட நிச்சயமும் நிச்சயம் நடக்கும், கல்யாணமும் நடக்கும், நீ என்கூட பேசி ஒன்னும் பிரயோஜனம் இல்லை. என் வாழ்க்கை அவரோட தான். இது கடவுள் போட்ட முடிச்சு. இனி உன் மனசை மாத்திக்கிறது நல்லது. இப்பவும் சொல்றேன், அவருக்கு உன்னை பிடிச்சிருந்தா நான் விலகிக்க தயார்னு சொன்னேன்ல. இப்பவும் உனக்கு டைம் இருக்கு, நேர்ல அவர்கிட்டே பேசு, உன்னால அவரை சரி சொல்ல வைக்க முடிந்தால் நான் ஒதுங்கிக்கிறேன் என்றாள்.

எனக்கு உன்னோட காதல் பற்றித் தெரியாது, ஆனால் எனக்கு தான் அவர்னு ஆனதுக்கு அப்புறம் தான் நான் அவரை விரும்ப ஆரம்பிச்சேன். எனக்கு அவர் மேல நம்பிக்கை இருக்கு, ஹீ இஸ் ஃபார் மீ ஒன்லி.

லில்லி கோபப்பட்டு நிச்சயமே நடக்காது எப்படி கல்யாணம் நடக்கும் என்று பார்க்கிறேன் என்று சொல்லி கோபமாக படீரேன்று இனைப்பை துண்டித்தாள்.

அதுவரை அமைதியாக பார்த்த மேரி என்ன ஆச்சு வைதேகி யார்கிட்டே இவ்வளவு கோபமா பேசறீங்க என்றாள். லன்ச் டைத்தில சொல்றேன் மேரி. இப்போ அவரோட கொஞ்சம் பேசனும் ப்ளீஸ் இப்போ எதுவும் கேட்காதே என்னை என்றாள். சாரி வைதேகி கோபமா இருக்கீங்களேனு தான் கேட்டேன் என்று சொல்லி நகர்ந்தாள்.

வைதேகி அடுத்த நொடியே தனது அம்மாவுக்கு ஃபோன் செய்தாள். அம்மா ராஜேஷ் என்ன சொன்னான் ஃபோன் பண்ணினா என்று கேட்டாள். இல்லை டீ அவன் ரொம்ப பிஸியா இருக்கானு வினோ தான் ஃபோன் பண்ணி சொன்னா. எதுக்கும் அவனுக்குஇ நீ ஃபோன் பண்ணி கேளேன் என்றாள்.

சரி மா, அப்புறம் அவரோட வீட்டு நம்பர் இருக்கா உன்கிட்டே என்றாள். என்ன டீ அவருக்கு ஃபோன் பண்ண போறீயா என்றாள் அம்மா. ராஜேஷ்கிட்டே பேசினதுக்கு அப்புறம் அவருக்கும் சொல்லனும்ல மா அதான் கேட்டேன் என்றாள்.

இரு வீட்டு நம்பர் வேணுமா இல்லை மாப்பிள்ளையோட ஆபிஸ் நம்பர் வேணுமா என்றாள். அவர் வீட்ல தான் இருப்பார் மா, மூணு நாள் ஏதோ லீவ்ல இருக்கிறதா நேத்திக்கு சொன்னார்.

வீட்டு நம்பரை வாங்கியவள், ராஜேஷ்க்கு ஃபோன் செய்வதற்கு முன்னரே, ராகவ் வீட்டிற்கு ஃபோன் செய்தாள். அங்கு ராகவ்வின் தந்தை தான் மறுமுனையில் எடுத்தார். நான் வைதேகி பேசறேன் என்றவுடன், மிகவும் கரிசனமாக எப்படி மா இருக்கே, அம்மா சவுக்கியமா, தங்கை எப்படி இருக்கா, சித்தி எப்போ வரா, நேத்திக்கு வாங்கின புடவை ரொம்ப நல்ல இருக்கு, உனக்கு மிகவும் அருமையாக இருக்கும் என்று ஏதேதோ பேசினார். வைதேகிக்கோ என்ன செய்வது எப்படி ராக்வ் பற்றிக் கேட்பது என்று யோசிக்க வேறு வழி இல்லாமல், அவர் இருக்கிறாரா என்று கேட்டாள். ராகவ் கிட்டே பேசனுமா சாரி நான் ஒரு மக்கு, உன்கிட்டே இத்தனை நேரம் என்ன ஏதுனு கேட்காமல், உன்னை பேசவே விடாமல் பேசிண்டே இருந்துட்டேன். ஒரு நிமிஷம் இரும்மா, அவனை கூப்பிடறேன் என்றாள்.

ராகவ் வைதேகி ஃபோன்ல வைட் பண்றா என்று அவரி கூறிய அடுத்த நிமிடம் தாயும் மகனும் ஒன்றாக ஃபோன் நோக்கி வந்தார்கள். அம்மாவைப் பார்த்தவுடன், நீ பேசுமா என்றான். ஒரு நிமிஷம் தான் டா என்று சொல்லி அவளிடம் வைதேகி நான் ராகவோட அம்மா பேசறேன் என்றாள். வைதேகியும் ஏதோ பேச வேண்டுமே என்று அவர்களை குசலம் விசாரித்தாள். பிறகு ராகவ் பேச ஆரம்பித்தவுடன் தான் அவளுக்கு கொஞ்சம் நிம்மதுயானது.

என்ன வைதேகி நான் ஃபோன் பண்ணலைனு நீ பண்ணிட்டியா என்று கேட்டான் ராகவ். இல்லை நான் ரொம்ப டென்ஷனா இருக்கேன், அதான் ஃபோன் பண்ணினேன். திரும்பவும் இன்னைக்கு லில்லி ஃபோன் பண்ணினா. அவ நம்பளை ரொம்ப பக்கத்தில இருந்து வேவு பார்க்கிறா என்றாள். என்ன சொல்றே வைதேகி அது எப்படி முடியும் என்றான்.

அவ எனக்கு இன்னைக்கு ஃபோன் பண்ணி நாம ரெண்டு பேரும் புடவை வாங்கினது, பார்க்கில பேசினதுனு எல்லாம் சொல்றா. உண்மைய சொல்லனும்னா எனக்கு கொஞ்சம் பயமா இருக்கு என்றாள். ராகவ்க்கும் உள்ளுக்குள் உதறல் எடுத்தது, ஆனாலும் வைதேகி மேலும் கவலைபடுவாளே என்று நான் தான் பார்த்துக்கிறேன்னு சொன்னேன்ல உனக்கு எதுக்கு மா பயம் என்றான்.

அவள் என்னிடம் நிச்சயம் எப்படி நடக்கும் கல்யாணம் எப்படி நடக்கும்னு மிரட்டறா. பயப்படாமல் என்ன செய்ய சொல்றீங்க?

பயம் தொடரும்……

வைதேகி12

வைதேகி14

வைதேகி12

வாழ்க்கையின் ஓட்டம் எப்படி இருக்கப் போகிறது என்று தெரியாமல் இருவரும் கல்யாண கனவுகளின் பயனத்தில் இருந்தனர்.

கனவுகளில் இருந்து இருவரும் விடுபட்டது வைதேகியின் வீட்டு வாசலில் தான். என்ன அப்படியே இருக்கீங்க வாங்க உள்ளே வைதேகியின் குரல் கேட்டு தான் ராகவ் நிதர்சனத்திற்கே வந்தான். பத்து நிமிஷத்தில எனக்கு பல நூறு கற்பனைகள் வீடு வரைக்கும் வந்ததே தெரியலை.

வைதேகி அந்த புடவையை கொண்டு போய் உன் அம்மா கிட்டே காண்பிச்சுட்டு நான் திரும்ப எடுத்து போகிறேன் என ராகவ் அந்த பையை எடுத்து வர, அவள் வேகமாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அவளைக் கண்டதும் பூரணி என்ன வைதேகி என்ன கலர் புடவை வாங்கினே என்றுக் கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள். அம்மா அவரும் வந்து இருக்கிறார் நானத்தோடு சொன்னாள். வாங்க மாப்பிள்ளை என்று உரிமையோடு அழைத்த்தை ரசித்தவாறே ராகவ் உள்ளே நுழைந்தான்.

இந்தாங்கோ உங்க பெண்ணோட நிச்சயதார்த்தப் புடவை, பார்த்து எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்கோ என்றான். புடவையை வாங்கி பிரித்துப் பார்த்தாள். மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது, பரவாயில்லையே நல்லா தான் செலக்ட் பண்ணி இருக்கே வைதேகி என பூரணி சொல்ல, அவர் தான் செலக்ட் பண்ணினது.

உங்க பெண்ணோட சாய்ஸ் ரொம்ப காஸ்ட்லி போல இருக்கு என்று அவளை வம்புக்கு இழுக்க நினைத்தான். சாரி சும்மா கிண்டலுக்கு சொன்னேன். அவள் மனசில கற்பனை பண்ணி வச்சுண்டு இருக்கிற காம்பினேஷன் கிடைக்கலை அதனால நானே செலக்ட் பண்ணினேன். அவளுக்கும் பிடித்திருக்கிறது என்று அழுத்தமாக ராகவ் சொன்னதில் பூரணிக்கு மிகவும் சந்தோசம் அதை அழகாக ரசித்தாள்.

தன் வாழ்க்கை போல் வினோதமாக இல்லாமல் தன் மகளுக்கு ஒரு அனுசரனையான கணவன் அமைய போவதில் அவளுக்கு ஆனந்தம். அவளுக்கு தன் மகளின் வாழ்க்கை பற்றி கவலை படவேண்டாம் என்ற எண்ணம் அந்த ஒரு வார்த்தை அழுத்தத்தில் ஒரு நொடியில் கொடுத்திட்ட ராகவ் அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு கடவுள் போல தெரிந்தான். மகள்களைப் பெற்றவள் ஆயிற்றே அவளுக்கு அப்படி தான் இருக்கும்.

தனது கணவன் இருந்து இருந்தால் கூட தன் மகள்களை இப்படி வளர்த்து இருக்க முடியுமோ என்னமோ. ஆனால் அவள் தனி மனுஷியாக தன் மகள்களை நன்றாகவே வளர்த்து இருக்கிறாள் என்று மனம் லேசானது.

அம்மா நீ காபி போடறியா இல்லை நான் போடனுமா என்றாள் வைதேகி. ஸாரி மாப்பிள்ளை. ஒரு நிமிஷம் இதோ வந்துடறேன் என்றாள்.

அதே நேரத்தில் பூரணி வைதேகி என்று குரல் கொடுக்க ஒரு நிமிஷம் என்று சொல்லி உள்ளே போனவள் காபியுடன் வந்தாள். இந்தா வைதேகி மாப்பிள்ளைக்கு காபியை நீயே கொண்டு போய் கொடு. அவள் கொஞ்சம் வெட்கத்தோடு தான் காபியுடன் நடந்து வந்தாள்.

என் கையால காபி வேணும்னு சொன்னீங்களே என்று விஷம சிரிப்போடு இந்தாங்க என்றாள் வைதேகி. உன் வீட்ல இருக்கிற தைரியம். இருக்கட்டும் கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா இதே சிரிப்போட தா, அப்போ உன்னை கவனிச்சிக்கிறேன் என்று கண்ணடித்தவாறே சொன்னான். இன்னும் நிச்சயமே முடியலை அதுக்குள்ள ரொமன்ஸா என்று அவனை மேலும் சீண்டினாள்.

நானா இல்லை நீயா? எப்படி காபி கொண்டு வந்தேனு ஒரு தடவை யோசிச்சு பாரு, அப்புறம் யாரு ரொமண்டிக்கா இருக்கிறதுனு தெரியும்.

வைதேகி உனக்கு காபி வேண்டாமா என்று பூரணி அங்கு காபியுடன் வர அங்கு சகஜ நிலமைக்கு இருவரும் திரும்பினர்.

டின்னர் சாப்பிட்டுட்டு போகலாமா. ஏதாவது ஸ்பெஷலா அம்மாவை பண்ணச் சொல்லவா, ஃபேஸ் வாஷ் பண்ணிக்கறீங்களா என்று கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டாள் வைதேகி.

இல்லை வேண்டாம் வைதேகி எனக்கு உடனே கிளம்பனும். என்னோட அம்மாவும் காத்துண்டு இருப்பா. சாப்பிட வர மாட்டேனு தான் சொன்னேன், இப்போ போய் அம்மாவை தொல்லை பண்ணாம, நான் போய் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு போறேன்.

தன் மகள் ராகவ் மேல் கொண்ட அன்பினை கண்டு ஒரு நிமிஷம் வாயடைத்து போனாள். இந்த பெண் எப்படி இன்னொரு வீட்டில் சென்று குடும்பம் நடத்த போகிறாள் என்று யோசித்தேனா என்று தன்னை தானே கடிந்து கொண்டாள்.

அடை பண்ண போறேன் சாப்பிட்டு போகலாமே மாப்பிள்ளை என்றாள் பூரணி. உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்னு பார்த்தேன் வேற ஒன்னுமில்லை. இப்போ தான் நான் தனியா இங்க வந்து இருக்கிறேன், வந்தவுடன் இங்கு சாப்பிட்டு போய் நாளைக்கு யாருக்கு எதுவும் மனப் பிரச்சனை வரகூடாதுனு பார்க்கிறேன் என்று உண்மையை சொன்னது வைதேகிக்கு மிகவும் பிடித்தது.

இதை பெரிய விஷயமா மனசுக்கு கஷ்டமா எடுத்துக்காதீங்க. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் இந்த வீட்டில் உரிமையா, உங்களுக்கு ஒரு பிள்ளையாக வந்து சாப்பிடறேன். மகன் இல்லாத குறையை உங்களுக்கு மகனாக இருந்து சரி செய்கிறேன் என்று சொல்லி அந்த காபியை குடித்தான்.

உங்களுக்கும் ட்ரெஸ் வாங்கனும், நாளைக்கும் நாள் நல்ல இருக்கு, நீங்களே வாங்கிடறீங்களா இல்லை நான் ராஜேஷை வாங்க சொல்லவா என்றாள் பூரணி. அதனால என்ன நான் வாங்கிட்டு வைதேகியிடம் கொடுக்கிறேன். வைதேகியை எனக்கு செலக்ட் பண்ண தரியா என்றான். ஆனா பச்சை கலர் பேண்டும், பிங்க் கலர் சட்டையும் கேட்டுடாதே ப்ளீஸ் என்று சொல்லி சரி நான் கிளம்பறேன் நேரமாச்சு என்றான்.

அதே நேரம் அங்கு டெலிபோன் அழைக்க பூரணி எழுந்து அதை எடுக்க போனாள்.

ரொம்ப ஓவரா தான் இருக்கு உங்களோட கிண்டல். எனக்கு என்ன கலர் பேண்ட் வாங்கனும், என்ன கலர் சர்ட் வாங்கனும்னு தெரியாதா என்று அப்பாவி போல கேட்டாள் வைதேகி.

பூரணிக்கு அவள் தங்கை தான் நாளை வருவதாக சொல்ல அழைத்தாள்.

சரி நாழியாச்சு நான் கிளம்பறேன். வைதேகி அந்த புடவையை எடுத்து தா உன்னோட அளவு ப்ளவுஸையும் சேர்த்து கொடு என்றாள். அவள் அந்த பையை எடுத்தவுடன் நாசுக்காக அவன் நகர்ந்தான். அதை தருவதற்காக அவள் அவனை பின் தொடர்ந்தாள் வைதேகி. வைதேகி அவன் கார் வரைச் சென்று அவனிடம் அந்த பையை கொடுத்தாள். அவனை வழி அனுப்ப மனசில்லாமல் தான் Bye பார்த்து போங்கோ, போனதும் எனக்கு ஒரு ஃபோன் பண்ணிடுங்கோ, நேரா ரோட்டை பார்த்து நிதானமா வண்டி விடுங்கோ உதட்டினைக் கடித்தவாறே அவள் சொன்னாள். சரி பை என்று சொன்னவன், ஹே வைதேகி ஒரு நிமிஷம் என்று கூப்பிட்டு, வைதேகி ஐ லவ் யூ என்று சொல்லி அவள் முகத்தில் வந்த வெட்கத்தையும் அவளது அன்பினையும் ரசித்தவாரே காரை கிளப்பினான்.

அவன் கிளம்பி போய் ஒரு 15 நொடி வரை வைதேகி அப்படியே சிலையாக மாறி போனாள். ரோட்டின் கார்னர் போய் அவளுக்கு கைஅசைத்து அவள் கண்களில் இருந்து கார் மறைந்தும் போனது.

பூரணி மகள் வானத்தில் பறப்பது கண்டு சந்தோசபட்டாலும், அவளை இப்படியே விடக்கூடாது என்று, வைதேகி என்னம்மா அப்படியே ராகவ்வோட இப்பவே போகனும்னு மனசு சொல்றதா என்றாள்.

அதேல்லாம் ஒன்னுமில்லை போம்மா என்று வேகமாக வீட்டிற்குள் ஓடினாள். என்னம்மா ஒரே கேளியும் கிண்டலுமா இருக்கு. ஏன் இவ்வளவு நேரம் உன்னோட காம்பினேஷன் நிறைய கடைக்கு போய் நீ தேடினீங்களா??  இல்லை மா ஒரே கடைக்கு தான் போனோம், வேற கடைக்கு போய் தேடலாம்னு கூட எனக்கு தோனலை என வைதேகி கூறினாள். கொஞ்சம் நேரம் எல்லா ரேஞ்ச் சாரீஸ்லையும் அந்தக் காம்பினேஷன் தேடினேன். எதுலையும் கிடைக்கலை என்றாள்.

அப்புறம் அவரே இந்த கலர் செலக்ட் பண்ணி இதுவும் உனக்கு நல்ல இருக்கும்னு சொன்னதும் நானும் சரி சொல்லிட்டேன். அதுக்கு அப்புறம் ஒரு பார்க்ல கொஞ்ச நேரம் பேசறதுக்காக இருந்தோம்.

கொஞ்ச நேரம் பேசிண்டு இருந்தோம்,  then கிளம்பி வந்தோம். நான் தான் ஹோட்டல் போக வேண்டாம் என்று சொல்லிட்டேன். பாவம் இப்போ தனியா போய் சாப்பிட போறார் என்று வருந்தினாள். அடடா என்ன கரிசனம் என்று மகளை நோக்கிக் கூறவும். அம்மா மடி மீது முகத்தை மறைத்தாள். இன்னும் எத்தனை நாள் என் மடியில் முகம் புதைப்பாய் வைதேகி என்று கேட்கவும், தன் தாயை பிரிய வேண்டி இருக்குமே என்ற பயம் அவளுக்குள் திரும்பவும் வந்தது.

அம்மாவை விட்டு விட்டு எப்படி இருப்பேன் என்று எதுவும் வைதேகி யோசிக்கும் முன்னரே ராகவ் அவள் மனதில் முழுமையாக குடிக் கொண்டான்.

அம்மா எனக்கு பெரிய கவலையே, நீ இல்லாமல் எப்படி இருப்பேன் என்று அவளை கட்டிக் கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ஹே அசடே இது என்ன வைதேகி போய் நிச்சயதார்தத்திற்கு புடவை வாங்கிண்டு வந்துட்டு என்ன இது அசடு மாதிரி அபசகுணமா அழரியே. உனக்கே இது நல்லா இருக்கா. இது எல்லா பொண்களோட வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது தானே, அதுக்கு என்ன பெரிய விசனம் என்றாள்.

அது கால போக்கில் மாறிடும் டீ கொழந்தே என்றாள். இந்த கொழந்தேக்கு இப்போ எதுக்கு மா கல்யாணம் என்றாள். இந்த கொழந்தே கல்யாணம் ஆகி ஒரு கொழந்தையோட வந்தாலும் கூட எனக்கு நீ கொழந்தை தான் டீ என்று மகளை கண்களை துடைத்தவாறே கட்டிக் கொண்டாள்.

அம்மா எனக்கு ஒரே ஒரு அடை கொடு, நான் சாப்பிட்டு படுக்க போகிறேன் என்றாள். வைதேகி மாப்பிள்ளையை ஃபோன் பண்ணச் சொன்னியா என்றாள், சொன்னேன், அவர் போய் சேர இன்னும் கொஞ்சம் நேரமாகும்னு நினைக்கிறேன் என்றாள்.

சரி வா நான் அடை வார்த்து தரேன் நீ சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. இப்படி சாப்பிட்டா உடம்பு வைட் போடும் டீ. கொஞ்சாமா சாப்பிட்டாலும் நேரா நேரத்திற்கு சாப்பிடனும். வைதேகி எனக்கு ஒரு நாள் நீ சமைத்து போடனுமே எப்போ போட போறே, இங்க இருந்து போறதுக்கு முன்னாடி போடறியா இல்லை உன் கைவண்ணம் காண நான் ராகவ் வீட்டிற்கு வரனுமா?

என்னம்மா இப்படி கேட்கிறே, எனக்கு என்ன தெரியும், என்னை நீ இதுவரை சமைக்க விட்டதே இல்லையே என்றாள். சமையல் ஒன்னும் பெரிய விஷய்ம் இல்லைடீ, ரொம்ப சிம்பிள். எல்லாம் ரெடியா இருந்தா 30 நிமிஷம் போதும் என்றாள். சரி அதுக்கு என்ன நாளைலேந்து நான் சமைக்க வரேன் அவ்வளவு தானே என்றாள் வைதேகி. தன் அம்மா தன்னை சீக்கிரமாகச் சமையல் கற்றுக் கொள் என்று சொன்னதை அவளும் ஆமோதித்தாள்.

வைதேகி11  

வைதேகி13

வைதேகி11

வைதேகியுடன் தான் நடந்து வருவதுதான் அவனது வாழ்க்கையின் மிகவும் சந்தோசமாக தருணமாக ராகவ் எண்ணினான். வைதேகி ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு போகலாமா என்று கேட்கவும் வேண்டாம் இங்க பக்கத்தில ஏதாவது பார்க் போகலாமா என்றாள். எனக்கு உங்களோட கொஞ்சம் பேசனும் என்றாள்.

சரி என்று அவளுடன் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பார்க்கிற்கு சென்றான். என்ன பேசனும் உனக்கு, கட்டளை போடு உன் சித்தம் என் பாக்கியம் என்று ராகவ் சொல்லவும் சிரிக்க முடியாமல் ஒரு அசாதரண புன்னகையுடன் கொஞ்சம் சீரியசான விஷயம் தான் என்றாள்.

உங்களைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிஞ்சுக்கனும்னு நினைக்கிறேன் என்றாள். என்ன தெரியனும், என் படிப்பு, வேலை, சம்பளம் என்று எல்லாம் தான் உனக்கு தெரியுமே என்றான். அதைப் பற்றி எனக்கு தெரியும், நீங்கள் எப்படி பட்டவர் என்று நீங்களே சொல்ல வேண்டும் என்றாள்.

எனக்கு நீ என்ன கேட்க நினைக்கிறாய் என்று சத்தியமாக புரியவில்லை. என்ன சொல்லு என்றான். உனக்கு என்ன கேட்கனுமோ அதை நேராக கேளேன். எதற்காக சுற்றி வளைத்து பேசுகிறாய். என்னிடம் உனக்கு என்ன தயக்கம்.

என்னை தப்பாக நினைக்க வேண்டாம், நான் உங்களை முழு மனசோட தான் கல்யாணம் செய்ய போகிறேன். அதுவும் இது மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையில் இப்போது கேட்பது நியாயம் இல்லை தான். ஆனாலும் இதை மனதில் வைத்துக் கொண்டிருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. இதை நான் என் மனதோடு வைத்து இருப்பது நமக்குள் ஏதாவது ஒரு மனக்கசப்பு வர காரணமாக இருந்து விடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது என்றாள்.

வைதேகி எனக்கு கோபம் வராது, ஆனால் நீ பேசுவது எனக்கு தலையும் புரியலை, காலும் புரியலை. எதுக்கு பீடிகை வேறு. சட்டென்று உடைத்துவிடு. அமைதியான என்னையும் உன் கலக்கம் கலங்க அடித்துக்கொண்டு இருக்கிறது.

ப்ளீஸ் ச்பீக் ஔட் என்று கொஞ்சம் டென்ஷனோடு கூறிட, வைதேகி மேலும் இதை இழுப்பது நியாயம் இல்லை என்று சுதாரித்து, ஸாரி, எனக்கு வேறு வழி தெரியலை. வேறு யாரிடமும் இதைப் பற்றி பேசிட முடியாது அதான் உங்களிடம் நேரிடையாக கேட்கிறேன்.

உங்களுக்கு லில்லி என்ற பெண்ணைத் தெரியுமா என்றுக் கேட்டாள்?? ஒரு முறை புருவத்தை உயர்த்தி ஹுஹ் யார் அந்த லில்லி?? என்ன விஷயம் என்றான். அவளுக்கும் உன்னுடைய சலனத்திற்கும் என்ன காரணம் என்றான்.

உங்களுக்கு லில்லியைத் தெரியாதா என திரும்பவும் கேட்டாள். லில்லினு ஒருத்தி என் கூட படிச்சிருக்கா. ரொம்ப அழகா இருப்பா. ரொம்ப மாடர்ன் பொண்ணு. எல்லாரோடும் நல்ல நட்பாக பழகியவள். எனக்கு பல நேரம் நோட்ஸ் கொடுத்து ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கிறாள். எங்க கல்லூரி காலத்துலயே அந்த நட்பும் முடிந்தது. அதுக்கு அப்புறம் அவ எங்க இருக்கானுகூட தெரியாது.

அவளைப் பற்றி பேசவா இத்தனை பீடிகை. என்ன இப்படி என்னை பயமுறுத்திட்டியே. உனக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கு என்று நீ சொன்ன நிமிடத்தில் இருந்து உன்னுடன் வாழ ஆரம்பித்துவிட்டேன். இன்னும் ஏதாவது என்றாள் உரிமையாக கேள். உன் சம்மதம் சொன்ன அந்த நொடியில் உனக்கும் எனக்கும் திருமணம் முடிந்தது. இனி நடக்கவுள்ளது எல்லாம் இந்த உலகத்திற்காக மட்டுமே.

அது சரி அவளைப் பற்றி இப்போ என்ன கேள்வி. இது தான் உன்னோட கேள்வியா? அது சரி அவளைப் பற்றி உனக்கு எப்படி தெரியும் என பதில் கேள்வி ராகவ்விடமிருந்து வரவும், இப்போதாவது கேட்கனும் என்று உங்களுக்கு தோனித்தே அதுக்கே சந்தோசம் என்றாள்.

சரி எல்லாம் நான் தெளிவா சொல்லிடறேன். ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒரு ஃபோன் வந்தது. ஒரு பெண் பேசினாள், உங்களைப் பற்றி பேசனும் என்று சொல்லி அவளது பெயர் லில்லி எனவும், உங்களோட படித்ததாகவும் அவள் உங்களை காதலிப்பதாகவும் சொன்னாள். மேலும் அது ஒன் சைடு தான் என்றும் அவளே சொன்னாள்.

எனக்கு உங்க மேல இருந்த நம்பிக்கைல அவகிட்ட இப்போதைக்கு நான் தான் உங்களோட காதலி என்றும் சொல்லிட்டேன் இருந்தாலும், இருந்தாலும் என்ன உனக்கு ஒரு சந்தேகமா என்றான்???

இல்லை ஒரு பெண் உங்களை காதலிப்பதோ இல்லை அவள் சொல்லாத காதல் பற்றியோ எனக்கு கவலை இல்லை ஆனால் அவள் உங்களை தீவிரமாக நேசிக்கிறா, உங்களை உங்களுக்கு தெரியாமல் பின் தொடர்கிறாள். கொஞ்சம் எனக்கு பயமா இருக்கு என்றாள்.

என்ன சொல்றே வைதேகி நீ, அது எப்படி முடியும், அவ இங்க எங்க இருக்கா, மும்பை தான் அவளோட ஊரு அங்க இருக்கிறவ எப்படி என்னை பின் தொடர முடியும் என்றான். நீ ஏதோ யோசித்து பயப்படுறியோனு எனக்கு தோன்றது.

ராகவ்வின் கைப்பற்றி அப்படி என்னோட கற்பனையாக இருந்தால் நானே சந்தோச படுவேன். உங்களுக்கு லில்லி என் தெரிந்த பெண் இருக்கிறாள். எனக்கு அவள் ஃபோன் பண்ணினதும் உண்மை. கொஞ்சம் யோசித்து பார்த்தீங்கனா உங்களுக்கே புரியும் என்னோட பயம் நியாயமாகவும் இருக்கும் என்றாள்.

என்ன சொல்றே, கொஞ்சம் சீரியசா பேசும் போது திரும்ப என்ன புதிர். முழுசா நனைஞ்ச பின்னாடி எதுக்கு முக்காடு? ஏதோ முதல்ல பேசறதுக்கு தான் யோசிச்சேனா இப்போ என்னம்மா உனக்கு.

இங்க பாரு எதுக்கும் பயப்படாதே நான் தான் இருக்கேன்ல என்றான். அதான் எனக்கும் பயமா இருக்கு என்றாள். ஆமாம் மும்பைல இருக்கிறவளுக்கு என்னோட ஆபிஸ் நம்பர் எப்படி கிடைச்சது? நீங்களும் நானும் கோயிலுக்கு போனது, ஹோட்டல் போனது என்று எல்லாம் நேரில் பார்த்தவள் போல எப்படி சொல்ல முடியும் என்றாள். அவள் உங்களை தீவிரமாக நேசிப்பது மட்டுமில்லை, நோட்டமிடுவதும் எனக்கு தெரிந்தது. எங்கேயோ இருக்கிறாளா இல்லை இங்கு பக்கத்தில் இருக்கிறாலா??? வேறு யார் மூலமாவது உங்களை தொடர்கிறாளா என்று எதுவும் தெரியலை என்றாள்.

அவள் சொல்லியதைக் கேட்ட ராகவ்க்கே கொஞ்சம் கலவரம் பிறந்தது. எப்படி இது சாத்தியம், இரண்டு மாதம் முன் அவன் நண்பன் பேசும் போது கூட அவளைப் மும்பையில் பார்த்ததாகச் சொன்னது தான் அவனுக்கு ஞாபகம்.

வா வைதேகி முதல்ல இங்க இருந்து கிளம்புவோம். காரில் போய்க் கொண்டே பேசுவோம், உனக்கு நேரமாகிறது. உன்னை வீட்டில் விட்டுட்டு நான் திரும்ப வருகிறேன் என்றான்.

என்ன உங்களுக்கும் பயமா இருக்கா என்றாள். பயம் இல்லை வைதேகி ஆனால் என்ன செய்வது  என்று எதுவும் புரியவில்லை. கொஞ்சம் நிதானமாக யோசிக்க வேண்டும். சரி இந்த விஷயம் நீ வேறு யாரிடமும் சொல்லாதே. எங்க வீட்டிற்கும் தெரிய வேண்டாம் என்றான்.

இதை நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ இதுக்கு எல்லாம் பயப்படாதே சரியா, வா போகலாம் என்று அவள் கைப் பற்றி நடந்தான். அந்த ஒரு நிமிடம் அப்படியே சொர்க்கமாக இருந்தது வைதேகிக்கு.

வைதேகி காருக்குள் வந்தவுடன், வேற ஏதாவது கடைல நீ கேட்ட மாதிரி காம்பினேஷன் இருக்கானு பார்த்து இருக்கலாமோ என ராகவ் கேட்டதும் தான் அவளுக்கும் அப்படி செய்து இருக்கலாமோ என்று தோன்றியது. எனக்கு ஷாப்பிங்க செய்து பழக்கமில்லை, எல்லாம் என்னோட அம்மா தான் வாங்குவா அதனால எனக்கு தோனலை என்றாள் வைதேகி. உங்களுக்கு இது தான் ஃப்வரைட் ஷாப்னு சொன்னீங்களே. ஃப்வரைட்னு ஒன்னும் இல்லை வைதேகி கொஞ்சம் செண்டிமெண்ட், எல்லா விசேஷத்துக்கும் இங்க தான் வாங்குவோம் அதான் உன்னையும் இங்க கூட்டிண்டு வந்தேன். Superstitious belief என்று சொல்ல முடியாது எதுக்கு ரிஸ்க் அவ்வளவு தான்.

ஒரு காபி சாப்பிடலாமா என்றான், பத்து நிமிஷத்தில வீட்டுக்கு போய்டுவோம், என்னோட அம்மா கையால நல்ல காபி தரச் சொல்றேன். அம்மா கையலையா அதுக்காக நான் உன்னை உன் வீடு வரை கொண்டு விடனுமா என்றான் கொஞ்சம் ஆசையோட. அதுக்கு என்ன எங்க அம்மா போட்டு தரட்டும் நான் கொண்டு வந்து என் கையால தரேன்.

வாழ்க்கையின் ஓட்டம் எப்படி இருக்கப் போகிறது என்று தெரியாமல் இருவரும் கல்யாண கனவுகளின் பயனத்தில் இருந்தனர்.

 

வைதேகி10

கனவுகள் தொடரும்

வைதேகி10

வைதேகி வீட்டுக்குள் நுழையும் நேரம் அங்கு ராஜேஷைக் கண்டு கொஞ்சம் நானி கோனியே எப்ப்போ வந்தே என்று இழுத்தாள். ராகவ் இவனுக்கு ஃபோன் பண்ணி இருப்பானோ என்று அவளுக்கு ஒரு நினைப்பு,  இவன் கேலி செய்வானே என்று நினைத்தபடியே என்று உள்ளே நுழைந்தாள்.

அவளுக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ராகவ்வை நினைத்த மாத்திரத்தில் அவளிடம் இருந்த அந்த வெட்கம் எல்லா பெண்களுக்கும் இதுபோல தான் இருக்குமோ என்று அவளுக்கு தோன்றியது.

ராஜேஷுக்கு காபி கொடுக்க வந்தாள் பூரணி. அப்போது தான் வைதேகி வந்ததை கவனித்த பூரணி, ஒரு குரல் கொடுத்து இருந்தா உனக்கும் காபி கலந்து இருப்பேனே டீ என்று முடிப்பதற்குள், அவனது காபியில் பாதியை வைதேகி இந்தா பிடி என்று ராஜேஷ் அவளிடம் பாதியை அந்த டபராவில் தந்தான்.

என்ன இன்றைக்கு தீடீர் விஜயம் என்றாள் வைதேகி. ஒன்னும் இல்லை டீ ராகவ்வைப் பற்றி அவனது அலுவலகத்தில் விசாரித்தவரை எல்லாம் மிகவும் நல்ல விதமாக தான் சொல்றாங்கனு உன்கிட்ட சொல்லிட்டு போக வந்தேன்.

ராஜேஷ் அதை சொல்லியவுடன் வைதேகி முகத்தில் சந்தோசத்திற்கு பதில் ஒரு நொடி என்ன செய்வது என்று இன்று வந்த ஃபோன் கால் பற்றி சொல்வதா என்று யோசித்தவளை என்ன டீ யோசிக்கிறே?? வேறு ஏதாவது விசாரிக்க வேண்டுமா என்றான்.

இல்லை டா, அவர் இன்னிக்கு ஃபோன் பண்ணி நாளைக்கு நிச்சயதார்த்த புடவை வாங்க என்னையும் அவாளோட வர வேண்டும் என்று சொன்னார். நான் என்ன சொல்றதுனு தெரியாமல் அம்மாகிட்ட பேசச் சொல்லிட்டேன். அம்மாவை பார்த்து உனக்கு யாராவது ஃபோன் பண்ணினாங்களா என கேட்டாள்.

நான் அவங்களையே பார்த்து வாங்கச் சொன்னேன், ஆனால் மாப்பிள்ளை நீ தான் வந்து செலக்ட் பண்ணனும்னு கண்டிப்பா சொல்லிட்டாராம். அதனால நீ நாளைக்கு ஆபிஸிலிருந்து கொஞ்சம் சீக்கிரமா கிளம்பி போய் வாங்கிட்டு வந்துடு. போகும் போது ஒரு அளவு ப்ளவுஸ் கொண்டு போ. அவங்க தையல்காரார் ரெண்டு நாள்ல தெச்சு கொடுப்பாராம்.

வைதேகி என்ன அமைதியா இருக்கே, ஏதாவது பிரச்சனையா என்றாள் அம்மா. அப்படி எதுவும் இல்லைமா. உனக்கு தெரியாதா, நானா போய் எதுவும் வாங்க மாட்டேன், எல்லாம் நீ தானே எனக்கு செய்யறே. அப்படி இருக்க இது புதுசா இல்லையா என்று யோசித்தேன்.

கொஞ்சம் பயமா இருக்கு, கொஞ்சம் கலவரமாவும் இருக்கு. என் மனசில இருக்கிற மாதிரி உனக்கும் இருக்குமே மா என அவள் சொல்லவும், பூரணி அழவே ஆரம்பித்து விட்டாள். எப்படி இருந்தாலும் பெண் குழந்தைகள் வேற வீட்டிற்கு போக வேண்டியவர்கள் தானே என்று ராஜேஷ் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அது எனக்கும் தெரியும் டா, ஆனால் என் அன்பும், பாசமும் அரவனைப்பும் எல்லாமாக ராகவ் அவளுக்கு இருக்கான்னு தெரியும் வரை இந்த பயம் இருக்கத் தான் செய்யும் என்று பூரணி சொல்லவும், அம்மா கவலைப் படாதே ராகவ் என்னை நல்ல படியா பார்த்து பார் என்றாள் கொஞ்சம் வெட்கத்துடன்.

என்ன இருந்தாலும் அம்மா மாதிரி பார்த்துக்க முடியாது ஆனால் என்னை எங்கும் எப்போதும் விட்டுக் கொடுக்காமல் பார்த்து பார் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு.

எப்படி டீ இந்த பொண்ணுங்க இப்படி மாறி போறீங்க என்றான் ராஜேஷ். தாங்க முடியலை மா எனக்கு, இங்க இருந்தேன் நான் என் வீட்டில உதை வாங்கனும் நான் கிளம்பறேன் என்று அவன் சொல்லவும் கொஞ்சம் சகஜமான நிலைக்கு எல்லோரும் வந்தார்கள்.

வினோவை இங்க வரச் சொல்லேன் ரெண்டு பேரும் சாப்பிட்டு போகலாமே, இல்லை வைதேகி அவளை சப்பாத்தி குருமா பண்ண சொல்லி இருக்கேன். நீங்க எல்லோரும் அங்க வாங்களேன் என்றான் ராஜேஷ். இல்லை டா எனக்கு டயர்டா இருக்கு. கொஞ்சம் முல்தானி மெட்டி போடனும், தலை சூடா இருக்கு, கொஞ்சம் ஆயில் வைக்கனும், அம்மாவோட பேசனும், அடுத்த வாரம் ஒரு நாள் வினோவை பண்ணச் சொல்லுடா என்றாள் வைதேகி.

ஒஹோ நீங்க உங்க ஆள்கூட வெளியில் போக போறே அதுக்கு தான் இந்த ஆயில், முல்தானி எல்லாமா ??? நான் ஒரு மக்கு பாரு உன்னை இப்ப போய் சப்பாத்தி குருமா சாப்பிட கூப்பிட்டேன்.

சீக்கிரமா வந்துடு, லேட் ஆச்சுனா எனக்கு ஃபோன் பண்ணு நான் வந்து பிக்கப் பண்றேன் இல்லைனா ராகவ்வை கொண்டு வந்து விடச் சொல் என்றான். இது நல்லா இருக்கு டா என்று வைதேகி புன்னகைத்தாள். சரி நான் கிளம்பறேன் பை, நாளைக்கு நல்ல புடவையா செலக்ட் பண்ணிக்கோ கண்றாவியா எதையாவது வாங்கிக்காதே என்று சொல்லியவாறே அவனது பைக்கை உதைத்தான்.

அவன் புறப்பட்டதும் வைதேகி தன்னுடைய மாய உலகிற்கு செல்ல ஆயத்தமானால். உள்ளே சென்று முல்தான் மெட்டியை பன்னீருடன் கலந்து முகத்தில் பூசினாள். பெண் பார்க்க வரும் போது கூட இப்படி எதுவும் பண்ணலையே என்று அவளுக்குள் சிறிது வெட்கப்பட்டாள். எல்லோருக்கும் வருமே காதல் அதே தான் இவளுக்கு கொஞ்சம் லேட்டா வந்திருக்கு, கல்யாணம் யார்கூடனு தெரிஞ்சு அந்த நபரின் மீது காதல்.

பூரணி வந்து வைதேகியை சாப்பிட கூப்பிட்டாள் அப்போது தான் இருபது நிமிடம் ஆனது நினைவில் வந்தது. முகம் அலம்பி வருகிறேன் மா என பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்தாள்.

இரவு சிற்றுண்டி முடித்து அம்மாவுடன் சிறிது நேரம் பேச வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் என்ன பேசுவது, என்று தெரியவில்லை. அம்மா எனக்கு கொஞ்சம் தலைக்கு ஆயில் வைச்சு விடறியா ??? கொண்டு வா டீ என்றாள் பரிவுடன் பூரணி.

அம்மா ஏதோ நமக்குள்ள ஏதோ ஒரு பிளவு இருக்க மாதிரி இருக்கு மனசே சரியா இல்லை. உன்கூட பேசனும் போல இருக்கு என்ன பேசறதுனு தெரியலை வைதேகி சொல்லவும் பூரணி தவித்து போனாள். அப்படி எதுவும் இல்லை வைதேகி, இது வெறும் பிரமை தான். நாம் எப்போதும் போல தான் இருக்கிறோம். இந்த மாற்றங்கள் காலத்தின் கட்டாயம்.

இது நாள் வரை நான் உன்னை கண் இமைக்குள் வைத்து காத்தேன். ஆனால் இனிமேல் நீ என்னை மாதிரி அந்த குடும்பத்தைக் காப்பாத்தனுமேனு ஒரு கவலை எனக்கு. மேலும் அவர்களோடு ஒத்து போகனும் உனக்கு என்றாள்.

சரி அதை விடு நாளைக்கு என்ன கலர் புடவை வாங்க போறே. முதல் முறையாக நீயே உனக்காக ஒரு செலக்‌ஷன் செய்ய போறே. அதான் உனக்கு கலவரம். எது நீ வாங்கிண்டாலும், அது எல்லோருக்கும் பிடிக்கிற மாதிரி வாங்கு என்றாள்.

உனக்கு பிடிச்ச கருப்பு கலர் வாங்கிடாதே, மேலும் வெள்ளை, க்ரிம் கலர் வாங்காதே. நல்ல பளீச்னு இருக்கிற கலரா வாங்கிக்கோ என்றாள். லைட் கலர் வாங்கினா பளிச்னு இருக்காது. நல்லதுக்கு வாங்கும் போது மங்களகரமா வாங்கிக்கோ. இதுகூட சொல்ல கூடாது தான் இருந்தாலும், நீ எப்படி வாங்க போறேனு எனக்கு தெரியாது, அதான் சொல்றேன் என்ற பூரணியை பாசமாக அனைத்தாள் வைதேகி.

சரி நீ போய் தூங்கு, ஒன்னும் யோசிக்காதே. எல்லாம் நல்ல படியாக நடக்கும். நடக்க வேண்டியது தான் நடக்கும். எதுவும் நம்ம கையில் இல்லை. வருவதை ஏத்துக் கொள்கிற மனசை வளர்த்துக்கோ. உனக்கு இருக்கு இருந்தாலும் கொஞ்சம் அமைதியா யோசிக்கும் நிலமைக்கு வந்தால் இன்னும் நல்லா இருக்கும்.

பதறிய காரியம் சிதறும் என்பது தான் சரி. எப்பவும் அவசரமா எடுக்கும் முடிவுகள் நூற்றிற்கு பத்து சதவிகதம் தான் சரியாக இருக்கும். இது வரைக்கும் அப்படி நடந்து இருந்தாலும் அது உன்னை மட்டுமே பாதிக்கும் அதனால் கொஞ்சம் என்னையும் மட்டுமே பாதித்து இருக்கும். ஆனால் இனிமேல் அப்படி நடந்தால் அது ஒரு குடும்பத்தை பாதிக்கும்.

எப்பவும் நிதானமாக இருப்பது நல்லது என்று சொல்லிவிட்டு படுக்க சென்றாள்.

அம்மாவின் அரவனைப்பிலிருந்து விடுபட்ட வைதேகி, அவளது அறிவுரையில் ஆழ்ந்து போனாள், அப்படியே அயர்ந்தும் போனாள்.

மறு நாள் காலையில் சீக்கிரமே அலுவலகத்திற்கு கிளம்பினாள் வைதேகி. அவள் முடிக்க வேண்டிய வேலையை முடிக்காவிட்டால், அவளால் சரியான நேரத்திற்கு கிளம்ப முடியாது. பரபரப்பாக வேலையில் மூழ்கினாள். எப்போதும் விட அவள் தனது வேலையை ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே முடித்துக் கொடுத்தாள். அவளது அலுவலகத்தில் இதற்கு மேலும் சொல்லாமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்காது என்பதால் அவளது மேலாளரிடம் தயங்கிய படியே தான் இன்று சீக்கிரம் கிளம்ப வேண்டும் என்றும், வெட்கத்தோடு அதற்கான காரணத்தையும் சொன்னாள். அவரும் அவளை வாழ்த்தியதோடு அவளுக்கு செல்ல அனுமதியும் கொடுத்தார்.

எப்போதும் ராகவ் ஃபோன் செய்த பின் பேசி வந்தவள், முதல் முறையாக அவனுக்கு ஃபோன் செய்யலாமா என்று யோசித்தாள். அவள் யோசிக்கும் நேரத்தில் அவளது மேஜையில் இருந்த தொலைபேசியில் மணி அடித்த்து. ராகவாக தான் இருக்கும் என்று வேகமாக எடுத்தவள், மறுமுனையில் ராகவ் குரல் கேட்டு இப்போது தான் உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணலாமா என்று நினைத்தேன் நீங்களே பண்ணிட்டீங்க என்று சொன்னாள். எத்தனை மணிக்கு கிளம்பனும் எங்கே வரனும்னு சொன்னேள்னா நான் அங்கு வருகிறேன் என்றாள்.

இல்லை நானே வந்து உன்னை பிக் பண்ணிக்கறேன். இன்னும் பத்து நிமிஷம் கழித்து கிளம்புவதாக சொன்னான். வேற யாரெல்லாம் வருகிறார்கள் என வைதேகி கேட்டதும் அவனுக்கு என்ன சொல்வது என்று தோன்றவில்லை. சாரி வைதேகி அம்மா கிட்டே அதைப் பற்றி கேட்கவில்லை. உனக்கு யார் வரவேண்டும் என்று சொல் என்று அவளிடம் சொல்லவும், அவள் உங்க அம்மா அக்கானு யாராவது வருவாங்களா இல்லையா??? உங்க உறவுகளோட வாங்கறதுல தான் எனக்கு சந்தோசம் என்றாள்.

சரி மேடம் தங்கள் உத்தரவு என் பாக்கியம். அம்மாகிட்டே  பேசிட்டு யார் வருகிறார்களோ அவர்களோடு வருகிறேன் என்றான். கிளம்பறதுக்கு முன்னாடி ஃபோன் பண்றேன் பை என்று முடிந்தது அந்த அழைப்பு.

அவளுக்குள் ஒரு தவிப்பு இருக்கிறது, இவன் தனியாக வந்தால் அவள் தனக்கு வந்த அந்த தொலைபேசி அழைப்பைப் பற்றி அவனிடத்தில் பேசலாம் என்று நினைத்த நேரத்தில் அதை அவன் எப்படி எடுத்துக் கொள்வான் என்றும் யோசிக்கலானாள்.

எது எப்படி இருந்தாலும் இன்று அவனிட்த்தில் இதைப் பற்றி பேசிட வேண்டும். வீணாக மனதைக் கலவரப் படுத்தும் ஃபோன் காலாக அது இருக்கும் பட்சத்தில் கேட்டு தெளிந்து விடுவது உத்தமம் என்று முடிவு செய்தாள்.

சொல்லியபடியே பத்து நிமிடத்தில் மறுபடியும் ராகவ் வைதேகியை அழைத்து தான் கிளம்புவதாகவும் இருபது நிமிட்த்தில் வருவதாகச் சொன்னான். அவளும் தான் தயாராக இருப்பதாக கூறினாள். சொல்லியபின் ரெஸ்ட் ரூம் சென்று தன் தலை கோதினாள், முகம் அலம்பி துடைத்து, கொஞ்சமாக பவுடரும் பூசி தனது ஒப்பனை சரி பார்த்து வெளியில் வந்தவள், மேரியிடமும் தனது நிச்சயத்திற்கு புடவை வாங்க போவதாகவும் மற்றவை நாளை பேசுவதாகச் சொல்லி கிளம்பினாள்.

அவள் வாசல் வரவும் ராகவ் காரை அவள் அலுவலக வாசலில் நிறுத்தவும் சரியாக இருந்தது. காருக்குள்ளே எட்டிப் பார்த்த்வள் யாருமில்லாததைக் கண்டு புருவத்தை உயர்த்துவதைப் பார்த்த ராகவ், அம்மா தான் உன்னையும் என்னையும் மட்டும் போகச் சொன்னது. என்னோட சிஸ்டர்சும் அதான் வரலை.

உன்கிட்ட பேசினதுக்கு அப்புறம் என்னோட அம்மாகிட்டே கேட்டேன் என்னம்மா நீ கிளம்பலையானு, அம்மா தான் வரவில்லை என்றும், நேற்றே ப்ரியாவும் வரலை, அவங்க ரெண்டு பேரும் போகட்டும், அவர்கள் இருவரும் தனியா பேசிக்கறதுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் இருக்கும் என்று சொன்னதாகவும் நாம் இருவர் மட்டும் தான் போகிறோம் உனக்கு ஏதாவது ஆட்சேபம் என்றாள் சொல் என்று மென்மையாக கேட்டான்.

அப்படி எதுவும் இல்லை, இருந்தாலும் யாரவது வந்து இருந்தால் அவர்களோடும் நான் பேசவதற்கு சந்தர்ப்பம் கிடைத்து இருக்கும் இல்லையா என்றாள். உங்க கூட இருக்க போற நேரத்தைவிட உங்க வீட்டில இருக்கிற நேரம் தான் அதிகமா இருக்கும். அவங்களையும் பார்த்து பேசி கொஞ்சம் பழகினால் ஒரு விதமான நெருக்கம் வருவதற்கு வாய்ப்பு இருக்குமேனு நினைத்தேன், வேற ஒன்றுமில்லை. எனக்கும் உங்களோட பல விஷயம் பேசனும் என்றாள். எந்த கடைக்கு போகனும் என்றாள் ??? உனக்கு எந்த கடைக்கு போகனும் என்று சொல்லு என்றான். குமரன் சில்க்ஸ் போகலாமா?? எனக்கு பட்டு புடவை நிறைய வாங்கிய அனுபவம் கிடையாது என்றாள் வைதேகி. பட்டு புடவைனு இல்லை எதுவுமே நானாக வாங்கியது கிடையாது, எல்லாமே என்னோட அம்மா தான் வாங்குவா என்றாள்.

என்ன பொன்னு நீ, உனக்கு என்ன வேணும்னு நீ தானே முடிவு செய்யனும் என்றான். அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லை. எனக்கு என்ன வேணும்னு என்னை விட அம்மாக்கு நல்லா தெரியும். நான் எது செய்தால் எனக்கு நல்லது என்று என் அம்மாவை விட வேறு யாருக்கு நல்லா தெரியும் என்று அவனுக்கு பதில் கேள்வி எழுப்பினாள். நான் வருத்தபடுகிற மாதிரி என்னோட அம்மா எதுவும் பண்ணினது இல்லை. எங்க அம்மாவுக்கு பிடிக்காத எதையும் நானும் செய்தது இல்லை.

நானாக முடிவு செய்தது உங்களை திருமணம் செய்வது மட்டும் தான் அதுவும் அம்மா செலக்க்ஷன் தான் ஆனா டிசிஷன் என்னோடது தான் என்றாள்.

இதை கேட்கும் போது எனக்கு பெருமையாக தான் இருக்கு. இருந்தாலும் இனிமேல் எல்லாமே நீ தான் எல்லோருக்கும் செய்யனும் அது மாதிரி உன்னை மாத்திக்கோ என்றான். நீ எப்படி ஒரு குடும்பத்தை நிர்வாகம் பண்றது என்று யோசித்தாயா??? உனக்கு சப்போர்ட்டா நான் இருப்பேன் கவலைப் படாதே.

அது எல்லாம் தானா வரும், யாரும் கத்துண்டு கல்யாணம் பண்றது இல்லை என்று பட்டென்று சொல்லிய பின் சாரி கொஞ்சம் வேகமா சொல்லிட்டேன் என்றாள். உண்மைதான் சொன்னாய் ஆனாலும் தனக்கு என்ன வேணும்னு தெரியாதவளுக்கு எப்படி தனது குடும்பத்தில் இருப்பவர்களை சமாளிப்பாள் என்று யோசித்தான். எப்படி இருந்தாலும் நல்லது தான்.

உங்க கிட்டே இன்னும் கொஞ்சம் எனக்கு பேசனும் இப்போ பேசலாமா இல்லை போகும் போது பேசவா என்றாள்.

இது என்ன கேள்வி, இப்பவும் பேசிக் கொண்டு தானே இருக்கிறோம், இல்லை இப்போ வேண்டாம், ஏற்கனவே நாம கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தான் பேசிட்டோம் என்று நினைக்கிறேன் போகும் போது பேசறது நல்லது. இப்போ புடவை வாங்குற அந்த விஷயத்தை முதலில் பார்ப்போம்.

ராகவ் தனது சகோதரிகளுக்கு அவர்களின் திருமணத்திற்கு குமரன் சில்க்ஸில் தான் புடவை வாங்கியதாகவும் செண்டிமெண்டாக அங்கேயே போகலாமா என்றான், வைதேகி சரி என்று சொல்ல, இருவரும் குமரன் சில்க்ஸில் நுழைந்தார்கள்.

உள்ளே நுழையும் முன், வைதேகி ராகவிடம் உங்களுக்கு என்ன கலர் பிடிக்கும் என்று கேட்க, கருப்பு என்றான், சிரித்தவள் கருப்பு, வெள்ளை  இல்லாம வேற கலர் சொல்லுங்க என்றாள். எனக்கு ப்ளு கலர் பிடிக்கும் வைதேகி என்றான்.

நல்ல சரிகை வைத்த புடவை இருக்கும் பகுதிக்கு அவளை அழைத்துச் சென்றான். அவள் முதல் முறையாக தனக்கு வாங்குவதற்காக வந்த்தால் கொஞ்சம் சங்கோஜமாகவே இருந்தது.

அவளுக்கு பதில் ராகவ் அங்கு இருந்த பெரியவரிடம் சேலைகளைக் காட்டும்படி சொன்னான். அவரும் எடுத்து அடுக்கினார். நீலம், பச்சை, கருப்பு, சிகப்பு என்று எடுத்து அடுக்கினார். அவள் கை வைத்த பச்சை நிற புடவையை பிரித்துக் காட்ட எடுத்தார். அவளோ வேண்டாம் அப்படியே வைக்குமாறு சொன்னாள். ராகவ் ஏன் உனக்கு பிடிக்கலையா என்ன என்றவுடன், இல்லை இதே கிளி பச்சை நிறத்தில் பிங்க் பார்டர் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள் என்றாள்.

கிளி பச்சையும் பிங்க் நிற பார்டரும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த காம்பினேஷன் என்றாள். அந்த பெரியவர், இப்போ அது மாதிரி இல்லை என்றும் இந்த அளவுக்கு சரிகையில் லைட் கலர் வராது என்றார்.

கொஞ்சம் சரிகை கம்மியாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை எனக்கு கிளிப் பச்சை நிறம் வேண்டும் என்றாள். அவரும் தேடுவதற்காக செல்ல, ராகவ் உனக்கு செலக்ட் பண்ணவே தெரியாதோ என்று நினைத்தேன், பரவாயில்லை எது வேண்டுமோ அதைக் கேட்கும் தைரியம் இருக்கிறது. பதிலுக்கு உங்களையே செலக்ட் பண்ணி இருக்கிறேனே இதை விட வேறு என்ன வேண்டும் எனக்கு என்றாள். அந்த பெரியவர் வந்து அந்த காம்பினேஷன்ல எதுவும் இப்போது இல்லை என்றார்.

மேலும் இது தொடர்ந்தாள் அவள் வேறு எதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயந்த ராகவ், பரவாயில்லை, நான் அவளுக்கு வேறு செலக்ட் செய்கிறேன் என்று சொல்லி  உன்னோட பெர்மிஷனோட நானே செலக்ட் பண்ணவா என்றான்.

அவளும் சரி என்று சொல்ல, அவள் முதலில் எடுத்த பச்சை நிற புடவையை எடுத்தான். அதனை பிரித்து பார்க்கையில் மிகவும் அழகாகவே பட்டது. ஏன் வைதேகி உனக்கு இது பிடிக்கலையா, இந்த புடவையில் மிகவும் அழகாக நீ இருப்பாய் என்று அவன் சொல்லியதும் வேறு எதுவும் செலக்ட் செய்ய மனமில்லாமல், அந்த புடவைக்கு ஏற்ற மாதிரி ப்ளவுஸ் வாங்குவது என்றும் முடிவானது.

கவலைப் படாதே என்று அவள் கரம் பற்றி,  உனக்கு பிடித்த அந்த கலர் காம்பினேஷனை என்னோட முதல் பரிசாக உனக்குத் தருவேன் என்றான்.  அந்த ஸ்பரிசத்தில் அவனது அன்பினை மொத்தமாக உணர்ந்தவளாக மகிழ்ந்தாள். இருவரும் மிகவும் சந்தோசமாக கிளம்பினார்கள்.

வைதேகி9                                                                                                                                                                  வைதேகி11