வைதேகி6

வைதேகி எப்படி ப்ரியாவுடன் பேசுவது, என்ன சொல்வது என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தாள், பின்னர் எப்போது தூங்கினாள் என்று அவளுக்கு நினைவில் இல்லை, யோசித்துக் கொண்டே தூங்கினாளா இல்லை ராகவ்வை நினைத்துக் கொண்டே தூங்கினாளா???

மறுநாள் எப்போதும் போல அவரவர்கள் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வைதேகியும் எப்போதும் போல அலுவலகம் கிளம்பினாள். அவளது அம்மா அவள் கிளம்புமுன் ஒருமுறை அவளை அழைத்து, வைதேகி, ராகவ் வீட்டிற்க்கு ஃபோன் செய்து, உனக்கும் இதில் சம்மதம் என்றுச் சொல்லிவிடவா என்றாள்.

அதான் நேத்திக்கே சொல்லிட்டேனேமா, இன்னும் என்ன சந்தேகம் என்றாள். இல்லை இது உன்னோட வாழ்க்கை டீ, இன்று நீ சொல்லும் இந்த வார்த்தையில் தான் உன் வாழ் நாள் பூர உன்னோடவே இருக்கும், உன்னோட சுக துக்கம் அனைத்துக்கும் நீ இப்போ சொல்லபோற பதில்ல தான் இருக்கு. அதனால் தான் நீ சரினு சொல்லியும் மேலும் ஒரு முறைக் கேட்கிறேன். ஏதாவது இரண்டாம் கருத்து இருந்தால் இப்போதே சொல்லிடு வைதேகி என்றாள்.

அப்படி எதுவும் இல்லை, நீ தாரளமாக அவர்களிடம் எனக்கும் பரிபூரண சம்மதம்னு சொல்லு போதுமா என்று சொல்லிவிட்டு சந்தோசமாக கிளம்பினாள். வாழ்க்கையில் ஒட்டம் எப்படி இருக்கும் என்று அறியாமல் அவள் அலுவலகத்திற்கு ஓட்டம் பிடித்தாள்.

அலுவலகத்தில் யாரும் இந்த விஷயம் தெரியாத காரணத்தால், அவளுக்கு அங்கு பெரிதாக இதைப் பற்றி பேச முடியாது. மேலும் அவள் செல்லும் நேரத்தில் யாரும் இல்லாததால் அவள் தான் விட்டுச் சென்ற பணியினை தொடர்ந்தால். ஏதோ ஆவணமாக்கல் பற்றி அமெரிக்க நிறுவனத்தின் திட்ட செயலர் கேட்டு அனுப்பியிருந்த ஃபக்ஸ் அவளது மேஜையில் வைத்து மிகவும் அவசரம் என்று எழுதி வைக்கப் பட்டு இருந்தது. அதனால் அந்த ஆவணத்தை படிப்பதிலும், அதனை திருத்தம் செய்து, மேற்கொண்டு அதனைச் சரி செய்யும் பணியில் மூழ்கிப் போனாள்.

ஆவணத்தைச் சரி செய்வது என்பது லேசான காரியம் அல்லவே, அதுவும் வேறு ஒருவர் செய்த வேலைக்கான ஆவணத்தை பார்ப்பதும், அதனை சரி செய்வதும் மிகவும் கடிணம் அதனை செய்த நபர் இப்போது இவர்களுடன் பணி புரியா காரணத்தினால்.

அவளது கணனியில் அந்த நபர் அவளுக்கு கொடுத்துச் சென்ற ஆவணங்களை ஓவ்வொன்றாக படித்து, எங்கு இப்போது திருத்தம் செய்தாலோ அதனை சரி செய்து ஆவணத்திற்கு எண் கொடுத்து முடிக்க அன்று மாலை ஐந்து மணி ஆனாது. ஐந்து மணிக்கு மேலாளருக்கு அந்த ஆவணத்தை கொடுத்துவிட்டு தன் இருக்கைக்கு வரும்போதே அவளது தொலைபேசி அழைத்தது. அப்போது தான் அவளுக்கு ப்ரியாவைப் பற்றிய நினைவே வந்தது. ராகவனைப் பற்றியும் தான்.

வேகமாக வந்து ரிசீவரை எடுத்து ஹலோ வைதேகி ஹியர் என்றாள். ஹை, நான் ராகவ் பேசறேன் என்றான். ராகவ் ஞாபகம் இருக்கா, நேத்த்திதிக்க்க்கு என்று இழுத்தான் சொல்லுங்கோ என்றாள் வைதேகி.

வைதேகி சாரி டூ பாதர் யூ. ஆபிஸ் நேரத்தில இப்படி பேசுவது நாகரிகம் இல்லை. உனக்கு ஆட்சபனை இல்லை என்றால், அலுவலக நேரம் முடிந்தவுடன் உன்னை நேரில் பார்த்து ஒரு பத்து நிமிடம் பேசனும் என்றான் ராகவ்.

அங்கு மேரி ஏதோ கேட்க அதே நேரம் வரவும் சைகையால் அவளுக்கு ஐந்து நிமிடம் என்றுச் சொல்லவும், அவள் அங்கிருந்து அவளது இருப்பிடம் சென்றாள்.

ஹலோ இருக்கியா என்று ராகவ் கேட்க, சரி இன்னும் 30 நிமிடத்தில் நான் கிளம்பி விடுவேன் எங்கு பார்க்கலாம் என்றாள்? உன் அலுவலக வாசலில் காத்திருக்கிறேன் என்று சொல்லவும், பதரி போய் வேண்டாம் பக்கத்தில் இருக்கும் பேருந்து நிறுத்தம் அருகே வரச் சொல்லி அந்த ஃபோனைத் துண்டித்தாள்.

என்ன மேரி என்ன வேண்டும் உனக்கு என்றாள், மேரியோ இப்போது வேண்டாம், நாளைக் காலைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம், வைதேகி  நான் இப்போ கிளம்ப போகிறேன் என்றாள். நீங்க எப்போ போக போறீங்க என்று அவள் சாதரணமாக கேட்டதுகூட அவளுக்கு என்ன டா இவள் ஏதோ தெரிந்து கேட்கிறாளோ என்பது போல் தோன்றியது. இதோ இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் என்றாள்.

அலுவலகத்திற்கு நேரத்திற்கு வருகிறார்களோ இல்லையோ முடியும் நேரத்திற்கு அனைவரும் ஒன்றாக கிளம்பிவிடுவார்கள். அதனால் வைதேகி ஒரு பத்து நிமிடம் காத்திருந்து பின்னர் கிளம்பினாள்.

வைதேகி பேருந்து நிறுத்தம் வருமுன்னரே அவளது கண்களில் ராகவ் தெரிந்தான், இருந்தாலும் பார்க்கதவள் போல கண்டுக் கொள்ளாமல் சென்றாள். அருகே சென்றதும் தான் பார்த்தவள் போல ஒரு சிறிய புன்னகை செய்தாள்.

வைதேகி இங்கு நின்றுக் கொண்டு பேசவேண்டாம், பக்கத்தில் ஒரு கோயில் இருக்கிறது செண்டிமெண்டா அங்கே போய்ட்டு அப்புறம் பேசலாமா என்றான்.

அவளும் அதே பேருந்தி நிறுத்ததில் தான் இந்த 6 மாதமாக வருகிறாள், ஆனாலும் ஒரு நாளும் அந்தக் கோயிலுக்கு போனது இல்லை. சரி இந்தக் கோயிலை நான் இவனுடன் தான் பார்க்க வேண்டும் என்பது விதி போல என்று எண்ணினாலோ?? எது எப்படியோ, இம் என்று தலை ஆட்டி, நாய்குட்டிப் போல அவன் பின்னே சென்றாள்.

வைதேகி நீல நிற சுடிதாரில் மிகவும் அழகாக இருந்தாள். ராகவ்வும் நீல நிற சட்டையில் வந்ததை வைதேகி கண்டு சிரித்தாள். இது தற்செயலான நிகழ்வு தான்.

ஜோடியாக இருவரும் கடவுளை வணங்கினர். ராகவ்க்கோ ஏகத்திற்கு சந்தோசம். அவளுக்குள் சந்தோசம் இருந்தாலும் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. கோயிலை வலம் வந்து பின்னர் அங்கு பசுமையாக வெள்த்தோட்டத்தின் அருகே அமர்ந்தனர்.

உன்னோட அம்மா எங்க வீட்டுக்கு ஃபோன் பண்ணி உனக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்குனு சொன்னாங்க. எனக்கு கையும் ஓடலை காலும் ஓடலை என்றான். சாரி திரும்ப திரும்ப கேட்க கூடாது தான், இருந்தாலும் எனக்கு என் காது பட கேட்க வேண்டும், கோயிலில் வைத்துக்  கேட்கிறேன் உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கானு சொல்லு.

வெட்கத்தோடு தலையை மட்டும் அசைத்தாள் வைதேகி. கொஞ்சம் என்னைப் பார்த்துச் வாய் திறந்து சொல்ல முடியாதா என்று அவளை கேட்கவும், உங்களை மாதிரி என்னால சொல்ல முடியாது என்று மட்டும் மெதுவாக சொன்னாள்.

உன்னோட என் வாழ்க்கையை அமைச்சிக்கிறதில எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம் மட்டும் இல்லை, ஒரு பெருமையும் கூட. உன்னை மாதிரி ஒரு பெண்ணை என் மனைவி என்று சொல்வதில்.

ஹே, உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்ல போறேன். நீ வீட்டுக்கு போனதும் எப்படியும் தெரியும் ஆனாலும் நான் தான் முதலில் சொல்ல வேண்டும் அதற்கு தான் உன்னை நான் நேர்ல பார்க்கனும்னு சொன்னேன். நம்மளோட நிச்சயதார்த்தம் இன்னும் 10 நாளில் நடக்கப் போகிறது என்றான் மிகவும் ஆனாந்தமாய்.

அவளுக்கு நிஜமாகவே இது ஒரு பெரிய ஆச்சரியமான விஷயமாக தான் இருந்தது. இருந்தாலும் இனிமையாகத் தான் இருந்தது. சொல்வது அவளின் ராகவ் ஆச்சே என்று. சரி போகலாமா என்றாள்??

அதுக்குள்ளே என்ன அவசரம்? முதல் முறையாக உன்னோட வெளியில் இருக்கேன் ஒரு காபி கூட வாங்கித் தரலைனு நீ காலத்துக்கும் என்னை குறைச் சொல்ல ஒரு சான்ஸ் கொடுக்கனுமா என்றான். அவனுடன், அவள் ஒரு காபி சாப்பிட வேண்டும் என்பதை அவன் நாசுக்காக சொன்ன விதத்தை, அவனது பேச்சு சுவாரஸ்யத்தை ரசித்தால் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

சரி வா போகலாம், பக்கத்தில சரவண பவன் இருக்கு என்று அவன் சொல்ல, எனக்கு லேட் ஆச்சு, அம்மா கவலை படுவா என்று சொல்ல,  நான் கூடவே வந்து உன் அம்மா கிட்டே நான் தான் லேட் ஆக்கினேன் என்று சொல்ல வரேன், நீ கவலைப்பட வேண்டாம் என்றான்.

வேகமாக இருவரும் சரவண பவன் ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்தார்கள், அவள் அக்கம் பக்கம் எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டாள். என்ன யாரவது உனக்கு தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்களா என்று கேட்டான் ராகவ். இல்லை, இருக்காங்களானு தான் பார்த்தேன் என்றாள் வைதேகி பாவமாக. இருந்தா வெளியில ஓடிடுவியோ? என் கூட தானே வந்து இருக்கிறாய் என்றான்.

நேற்று வந்து பெண் பார்த்துவிட்டு இன்றைக்கு வெளியில் சுத்தறேன்னு சொல்ல மாட்டாங்களா என்று அவள் கேட்டதும் ராகவ்க்கும் இது கொஞ்சம் ஓவரோ என்று தான் பட்டது. சரி சரி வந்துட்டோம் ஒரு காபி சாப்பிட்டுவிட்டு போகலாம். அதே நேரத்தில் சர்வர் வரவும், இரண்டு காபி என்றாள் வைதேகி, வேறு எதுவும் சொல்லி நேரமாகிவிட போகிறது என்பதற்காக. வேறு எதுவும் வேண்டாமா வைதேகி, ரொம்ப டையர்டா இருக்கியே என்றான்? சர்வரிடம் இரண்டு காபி மட்டும் சீக்கிரம் கொண்டு வருமாறு சொல்ல சர்வர் அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்தான்.

உனக்கு எதாவது என்னைப் பற்றி தெரிஞ்சுக்கனுமா என்றான் ராகவ். ஆமாம் ஆனால் இப்போது இல்லை. வேறு ஒரு நாள் நிதானமாக பேசுகிறேன். இப்போ எதுவும் பேசும் மன நிலையில் நான் இல்லை. எனக்கு இப்படி இங்கு இருப்பது சங்கோஜமாக இருக்கிறது என்றாள்.

காபி வந்தவுடன் இருவருமே அதனை ரசித்து குடித்தனர். பின்னர் பில்லுக்கு பணம் வைத்து விட்டு இருவரும் நகர்ந்தனர். வா இந்த ஆட்டோவில போய்டலாம் என்றான் ராகவ். இல்லை நான் எப்பவும் போல பஸ்ல போகிறேன். என்றாள். என்ன நீ என்னை வர வேண்டாம் என்கிறாயா என்றான். அதே நேரம் பேருந்தும் வரவே, வைதேகி அதில் வேகமாக போய் ஏறி பை என்று சொல்லி கை அசைத்துச் சென்றாள். சரி டேக் கேர், நான் நாளைக்கு ஃபோன் செய்யறேன் என்று சைகை செய்தான்.

இருவரும் பேருந்து கண் மறையும் வரைப் பார்த்துக் கை அசைத்துக் கொண்டனர். அடுத்த பேருந்தும் வந்துவிட ராகவ் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டே சென்றான்.

வைதேகி வருவதற்கு லேட் ஆகவே அவளது அம்மாவிற்கு என்ன இதுமாதிரி ஒரு நாளும் லேட் ஆனது இல்லையே. எப்போது லேட் ஆனா சொல்லிடுவாளே என்று யோசித்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

அதே நேரம் அவள் வீட்டுத் தொலைபேசி சினுங்க, வேகமாக சென்று எடுத்தாள். இப்போ தான் மாமி வைதேகியை பஸ் ஏத்திவிட்டேன். சாரி வைதேகி இன்னும் 30 நிமிடத்தில் வந்துவிடுவாள் என்று ராகவ் சொன்னான். வந்தவுடன் அவளிடம் கோப படவேண்டாம் என்றான். பூரணிக்கு கோபம் தான் ஆனாலும் அவனது அக்கறையும், வைதேகி மேல் அவனுக்கு இருக்கும் கரிசணமும் ஒரு நொடியில் அந்த கோபத்தை ஓடவைத்தது.

ஒரு நிமிஷம் இருங்க அம்மா பேசனுமாம் என்றான். அம்மா, வைதேகி அம்மா என்று தனது தாயிடம் ஃபோனைக் கொடுத்தான். பரஸ்பரம் குசலம் விசாரித்து பின்னர் நிச்சயதார்த்திற்கு நாள் பார்த்தோம், அதற்கு முன் வைதேகியின் விருப்பத்தை தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தான் அவளைப் பார்க்க போனான் ராகவ்.

மார்ச் 15 வைத்துக் கொள்ளலாமா என்று கேட்டாள். அதற்கு பிறகு பங்குனி மாசம் ஆரம்பித்துவிடும். இதை விட்டால் சித்திரையில் தான் நல்ல நாள் இருக்கும் என்றாள்.

பூரணி தனது சகோதரி, தனது நாத்தனாரிடம் பேசி, கலந்தாலோசித்து அவர்களுக்கு மறுநாள் காலை சொல்வதாகச் சொல்லி ஃபோனைத் துண்டித்தாள்.

பேசி முடித்த 20 நிமிடங்களில் வைதேகி வீட்டுக்கு வந்துச் சேர்ந்தாள். முகத்தில் சந்தோசம் இருந்தாலும், தனது தாயிடம் என்ன சொல்ல போகிறோம் என்று ஒரு தவிப்பு.

அவள் வந்து முகம், கை கால் அலம்பி, உடை மாற்றி வருவதற்குள் தனது கையில் காபியுடன் வந்தாள் பூரணி. அம்மா எனக்கு காபி வேண்டாம் என்றாள். ஏண்டீ நீ வந்தவுடன் காபி தரலைனு கோப படுவியே. என்னம்மா இப்போ சாப்பிட போகிற நேரத்தில காபி எதற்கு வேண்டாமே என்றாள்.

அது சரி, நான் என்னம்மோ நீ வெளியில் யாருடனாவது காபி சாப்பிட்டு வந்தியோனு நினைச்சேன். ஒரு நிமிடம் தாயைப் பார்த்தாள். பின்னர் என்னடி ஏன் லேட்டு என்று நான் கேட்கனுமா? இல்லை நீயே சொல்லுவியா?

நானே சொல்லிடறேன், உன்னோட மாப்பிள்ளை வந்தார் என்னைப் பார்க்க, ஆபிஸ் பக்கத்தில இருக்கிற கோயிலுக்கு சென்றோம். பின்னர் ஒரு காபி சாப்பிட்டுவிட்டு பை கூட சொல்லாம பஸ்ல ஏறிட்டேன்.

என்னோட சம்மதத்தை அவர் காது பட தெரிஞ்சுக்கனுமாம் அதற்காக வந்தார் என்றார். சரி சரி இதையே பழக்கமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றாள் பூரணி மிகவும் கண்டிப்பான குரலில்.

வழக்கம்போல இரவு சாப்பிட்ட உடன் தூங்கிவிடும் வைதேகி அன்று தூக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தாள். அவளது எண்ணமெல்லாம் ராகவ்வும், அவளது அம்மாவின் கோபமும் தான் இருந்தது. இதுவரை தனது தாயார் இப்படி கடுமையாக பேசியது இல்லையே. இவனால் இன்று இப்படி பேசிவிட்டாளே என்று யோசித்தபடியே உறங்கி போனால்.

காலை அத்தையின் குரல் கேட்டு தான் விழித்தாள். என்னம்மா ராத்திரி எல்லாம் தூங்காமல் காலைல தூங்கிட்டியோ என்று ராஜேஷ் கேட்க, நீ எப்போ வந்தே என்றாள்? இருடா வரேன். ஆபிஸீக்கு நேரமாச்சு. அம்மா காபி தா என்று ப்ரஷுடன் பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தாள்.

பத்து நிமிடத்தில் குளித்துவிட்டு வெளியில் வந்தவளுக்கு பூரணி காபியைக் கையில் கொடுத்தாள். இது எல்லாம் இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு மருமகளே என்று அத்தை கேட்டாள். நீ ஒருவனுக்கு காபி போட்டு தர போகிற நாள் சீக்கிரம் வந்தாச்சு வைதேகி. நிறைய மாற்றங்கள் தேவை உன்னிடம்.

வைதேகிக்கு என்ன மாற்றங்கள் வேண்டுமோ???

முன்பக்கம்

அடுத்த பக்கம்

6 thoughts on “வைதேகி6

  1. வைதேகியின் கற்பனையும்,ஆசையும் எதிர்பார்ப்பும் எழுத்தில் அழகாக தெரிகின்றன..வைதேகி நீங்கள் தானோ!

    • வைதேகி என்னுடைய கதையின் நாயகி மட்டுமே ! ! !
      பெண்ணின் கற்பனையைச் சொல்லியதால் அந்த வைதேகி நானோ என்ற எண்ணம் உங்களுக்கு.
      எல்லா பெண்களிடமும் இது இருக்கும். எனக்கும் இருந்திருக்கும், இன்றும் இருக்கும்…

      கதாபாத்திரமாக என்னை எண்ணிக் கொண்டே எழுதிகிறேன்.
      இதில் வைதேகி மட்டுமில்லை, ராகவ், பூரணி, ரம்யா, ராஜேஷ் என அனைத்துமே நான் தான் தோழா.

      அடுத்த அத்தியாயத்தில் ராகவ்வின் கற்பனையும் ஆசையும் சொல்கிறேன். படித்துவிட்டு சரியாக இருக்கிறதா என்று சொல்லவும்

  2. Quote:
    “வைதேகியின் கற்பனையும்,ஆசையும் எதிர்பார்ப்பும் எழுத்தில் அழகாக தெரிகின்றன..வைதேகி நீங்கள் தானோ!”

    Unquote:

    நானும் படைப்பாளியைப்போல் தான் நினைக்கின்றேன்……இந்தக் கதானாயகியும் அதைச் சுற்றிஉள்ள கதாபாத்திரங்களும் உங்களின் சொந்த வாழ்வின் பிரதியா???? அனு!!!

    • இல்லை இது கொஞ்சம் சுலபமான கற்பனை பெண்ணாக இருப்பதால்.
      அவருக்கு சொன்ன அதே பதில் தான் அடுத்த வரும் பகுதிகளில் நீங்கள் வேறு பல பரினாமங்களையும் பார்ப்பீர்கள்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s