Archive | April 2010

Instead of trying to correct the problem …

Many years ago, while on a visit to America, a wealthy Chinese businessman was fascinated by a powerful microscope. Looking through its lens to study crystals, he was amazed and most fascinated at their beauty and detail.  So with great delight he decided to buy one and take it back to his homeland.

Back home, this businessman was thoroughly enjoying using the fine instrument until one day he so happened to examine some rice he was planning to eat for dinner. Much to his dismay, he discovered that there were tiny living creatures crawling in it.

Since he was especially fond of this staple food in his daily diet, he wondered what to do.  Finally he concluded that there was only one way out of his dilemma; he would destroy the instrument that caused him to discover this very distasteful fact!

So in his denial and dismay he smashed the microscope to pieces. Yep, just broke that thing into scrap and there was nothing left but broken parts. “How foolish,” we might say.

But many people do the same thing with their own discoveries about themselves and about life.

So often the heart of man will refuse an obvious truth and instead of trying to deal or correct the problem and make things better with their knowledge or discoveries, they attack, break and destroy the instruments that somehow enlighten or help  bring them a very clear insight to the real problems.

Sometimes a friend becomes our microscope! Sometimes our mates are those instruments!

Maybe a teacher or a relative magnifies our hidden problems and we refuse to see. But we have all in our own way, helped destroy the instrument of enlightenment and refused to correct the problem!


எல்லாம் நீயே

இது என்னுடைய சொந்த கவிதை இல்லை, நான் ரசித்த கவிதை… இந்த கவிதையின் சொந்தக்காரர், என்னுடைய நண்பர், அவருக்கு அவருடைய காதலியின் அன்பின் அடையாளம். எல்லாம் நீயே என்று உருகும் அந்தப் பெண்ணை என் நண்பர் கைப்பிடிக்க அவரது பெற்றோர் சம்மதிக்க இறைவனை வேண்டுகிறேன்…..

இறைவன்  பார்க்கும்  சக்தியை  தந்தது,
உன் முகம் காணத்தான்
கேட்க்கும்  சக்தியை  கொடுத்தது
உன் குரல்  கேட்கத்தான்
எனக்கு வாழ்க்கை தந்தது
உன்னுடன்  வாழத்தான்

காற்றை  வெறுக்கிறேன்  உன் உடல்
தீண்டும்  போது
இயற்கையை  மன்னிக்கிறேன் உன் கண்கள்
காணும்  போது

எல்லாம் நீயே

என்  கை  பிடித்து அழைத்து செல்
என் வாழ்க்கை  இனிமையகும்
உன்  மனதில்  இடம்  கொடு
என்  ஜென்மம்   பூர்த்தியாகும்”.

இறைவா அவர்களுக்கு – எல்லாம் நீயே ! ! !

Why we do, what we do?

Many times we do not ask – why we do what we do

Eight monkeys are put in a room. In the middle of the room is a ladder, leading to a bunch of bananas hanging from a hook on the ceiling. Each time a monkey tries to climb the ladder; all the monkeys are sprayed with ice water, which makes them miserable.

Sooner enough, whenever a monkey attempts to climb the ladder, all of the other monkeys, not wanting to be sprayed, set upon him and beat him up. Soon, none of the eight monkeys ever attempts to climb the ladder.

One of the original monkeys is then removed, and a new monkey is put in the room. Seeing the bananas and the ladder, he wonders why none of the other monkeys are doing the obvious, but, undaunted, he immediately begins to climb the ladder. All the other monkeys fall upon him and beat him silly. He has no idea why. However, he no longer attempts to climb the ladder.

A second original monkey is removed and replaced. The newcomer again attempts to climb the ladder, but all the other monkeys hammer the crap out of him. This includes the previous new monkey, who, grateful that he’s not on the receiving end this time, participates in the beating because all the other monkeys are doing it. However, he has no idea why he’s attacking the new monkey.

One by one, all the original monkeys are replaced.

Eight new monkeys are now in the room. None of them have ever been sprayed by ice water.

None of them attempt to climb the ladder. All of them will enthusiastically beat up any new monkey who tries, without having any idea why.

Many times we do not ask – why we do what we do


சிறிய சம்பவங்களை/நிகழ்வுகளை மறக்கவும் மன்னிக்கவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

யுதிஷ்டிர மாஹாராஜா மன்னிப்பதைப் பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளது என்னவென்றால்,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு பண்பு,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு வகையான ஒழுக்கம்,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு தவம்,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு தியாகம்,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு வேதம்,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு புனிதமானது,

மன்னிப்பு என்பது ஒரு உண்மை, மதம், கடவுளைப் போன்றது.

மன்னிப்பதால் மட்டுமே உலகம்  தொடர்ச்சியாக சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. மன்னிப்பதற்கு மனிதர்கள் பயிற்சி மேற்கொள்வதன் மூலம் அழியா புகழும், சந்தோசமும் பெறமுடியும்.

“ பிரியமான திரௌபதியே, ஆன்மிக உணர்வு, உண்மை, சத்தியம், அறிவு, அனைத்துமாகி இருக்கும் இதனை நான் எவ்வாறு நிராகரிக்க முடியும்?

இந்த உலகம், மற்றும் இறைவனின் உலகமும் மன்னிக்கும் மனம் இருக்கும் மனிதருக்கே. மன்னிப்பது என்பது அனைத்திற்கும் மேலானது” என்று கூறினார்.

சிறிய சம்பவங்களை/நிகழ்வுகளை மறக்கவும் மன்னிக்கவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும், ஏன் எனில் இரு வேறு மனிதர்கள் ஒன்றாக ஒரு இடத்தில் இருக்க நேர்ந்திடும் போது, அங்கு கண்டிப்பாக கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும், தவறாக புரிந்து கொள்வதற்கும் இடம் உண்டு…..

இந்த பதிவினை தவறாக புரிந்துகொள்ளாமல், பிழை இருப்பின், மன்னிக்க பழகிக் கொள்ளுங்கள்….

ஏன் வேதனை ???

நாம் சின்ன சின்ன விஷயத்திற்கு கூட நாம் வேதனைப் பட்டுக் கொண்டு, நம்மை சுற்றி இருப்பவர்களையும் காயப்படுத்துவோம். அதற்கான காரணத்தை அறியாமல், ஆராயமல், அடுத்தவரின் மீது பழி போட்டுத் திரிவோம்…

உன்னை அறியாமலோ, உன் அனுமதியின்றி உன்னை யாரும் காயப்படுத்தமுடியாது.

ஆப்ரஹம் லிங்கன் அவர்கள் முதன் முறையாக தனது ஜனதிபதியாக பதவி ஆரம்ப விழா உறையை துவக்கியபோது, கூட்ட்த்தின் நடுவில் ஒரு மனிதர் எழுந்தால். அவர் ஒரு மிகப் பெரிய செல்வந்தர். மிஸ்டர் லிங்கன், நீங்கள் மறக்க்கூடாத ஒரு விஷயம் தங்களது தகப்பனார் என்னுடைய குடும்பத்தாருக்கு காலணிகளை செய்து வந்தார் என்று அவர் கூறினார். அந்த சபையில் குழுமியிருந்த அனைவரும் நகைத்தனர், அவர்கள் அனைவரும் ஆப்ரஹம் லிங்கனை முட்டாளாக்கியதாக நினைத்தனர்.

ஆனால் ஆப்ரஹம் லிங்கனோ…. மன உறுதியானவர், இவரை மாதிரி மக்கள் இயல்பான மனபாங்குடன் பிறந்தவர்கள் வெகுசிலரே.

ஆப்ரஹம் லிங்கன் அந்த செல்வந்தரை நோக்கி, ஐயா, தங்கள் குடும்பத்திற்காக என்னுடைய தகப்பனார் காலணிகளை செய்து வந்தார் என எனக்கு தெரியும், உங்கள் குடும்பத்திற்கு மட்டும் அல்ல, இங்கு இருக்கும் பலரது குடும்பத்திற்கும் செய்து உள்ளார். ஏன் எனில் அவர் ஒரு அமைப்பாளார், அவரை மாதிரி காலணிகளை செய்ய கூடியவர்கள் வேறு யாரும் இல்லாத காரணத்தினால். அவை காலணிகள் மட்டும் அல்ல, அவற்றில் அவரது ஆத்மாவும் கலந்து இருக்கிறது.

அவற்றில் எதவது குறை/கோளாறு இருக்கிறதா? இருந்தால் என்னிடம் கூறுங்கள், எனக்கும் காலணிகள் செய்ய தெரியும். எதாவது குறை இருந்தால், நான் தங்களுக்காக வேறு ஜோடி காலணிகளை செய்து தருகிறேன். ஆனால் எனக்கு தெரிந்தவரை எனது தகப்பனார் செய்த காலணிகளில் இதுவரை யாரும் ஒரு குறை கூறியது இல்லை. அவர் ஒரு சிறந்த மேதை, சிறந்த சிந்தனையாளர்.

நான் எனது தந்தையை நினைத்து மிகவும் பெருமை படுகிறேன். அவரது மகன் என்பதால் நான் கர்வபடுகிறேன் என்றார்.

அந்த மேல் சபை முழுக்க ஸ்தம்பித்துப் போனது. அவர்களால் ஆப்ரஹம் லிங்கனை புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை. என்ன மனிதர் என்று உறந்துபோனார்கள். அவரை அவரது தந்தையாரின் தொழிலினால் காயப்படுத்தலாம் என்று நினைத்தனர் அந்த சபையில் கூடியுருந்த மனிதர்கள், ஆனால் ஆப்ரஹம் லிங்கனோ தனது தந்தையின் தொழிலின் பக்தியின் காரணத்தால், தான் பெருமை படுவதாக கூறி எல்லோரையும் சமயோசிதமாகச் செயல்பட்டு தானும் பெருமைகுள்ளானர்.

ஒரு நாட்டின் ஜனாதிபதியை தலைகுனிய வைக்க முற்படும் மனிதர்கள் முன்னால் நம்மை போன்ற சாமனியர்களை என்ன செய்யமுடியும்?

நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் :

உன்னை அறியாமலோ, உன் அனுமதியின்றி உன்னை யாரும் காயப்படுத்தமுடியாது. அடுத்தவரின் எந்த அபிப்பிராயமும் உங்களையும் வேதனைபடுத்த முடியாது. ஆனால் அதை நாம் அனுகும் முறையினால் மட்டுமே காயமும் வேதனைகளும்….

நம் அனுகுமுறையை மாற்றினாலே போதுமே….

மேலும் ஒரு நல்ல அனுகுமுறையுடன்….

ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸில் நூறு நாட்கள்

ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸில் நூறு நாட்கள்:-

இந்தியாவை விட்டு பறந்து இன்றோடு நூறு நாட்கள் ஆகிறது. இதுல என்ன விசேஷம்னு இனையத்தில் போடுவதற்கு என்று யோசிக்காதீர்கள் நண்பர்களே. இருக்கே அதனால் தானே இந்த பதிவு….

ஆம் இந்த அபுதாபி வாழ்க்கை முறையினால் எவ்வளவு மாற்றங்கள் எனக்குள். ஒன்றா இரண்டா?…

எதை முதலில் சொல்வது என்று யோசித்த நொடியில் மனதில் தோன்றியது. நான் நூறு நாட்களாக வீட்டின் நினைவில் வாடாதது தான். ஆம் ஹோம்-சிக் கொஞ்சமும் இல்லை.

இதற்கு முன்னர் சிங்கப்பூரில் ஒரு வருட காலம் தங்கியது மட்டுமே பெரிய பிரிவு என்று சொல்லலாம். மற்றபடி வீட்டிற்கு மாதம் ஒருமுறையோ அல்ல இருமுறையோ செல்வது வழக்கம். கொஞ்சம் ரீ-சார்ஜ் செய்துக் கொள்ள செலவிட்ட பணத்தைச் சேமித்து இருந்தால், மேலும் ஒரு தங்கைக்கு கல்யாணம் பண்ணலாம்…. ஹி ஹி இன்னொரு தங்கை இல்லாததால் நான் வார விடுமுறையில் சென்னை பயனிக்க உதவியது. அப்போது இல்லாத நெருக்கம் என் உறவுகளுடன் இப்போது இனையத்தின் வாயிலாக உணர்கிறேன்.

நல்ல மாற்றம் – உறவுகளுடனான நெருக்கம். ஒரு நாளில் ஒரு முறையாவது என்னுடன் பிறந்தவர்களுடனும், பிள்ளைகளுடனும், என் அம்மாவிடமும் பேசிட வேண்டும். இதற்கு முன்னர் டாடா கொடுத்த இலவச ரோமிங் கால்கள் இருக்கும் வரை நான் அழைத்து பேசுவேன்..

அபுதாபி வந்ததால் என் அம்மாவும் இண்டர்னெட் வழியே என்னுடன் பேசுகிறாள். ஆஹா மகிழ்ச்சி என்று சொல்வார்களே அது இதுதானோ (தன் மகனை சான்றோன் என்ற திருகுரலுக்கு மறுகுரல் எழுதிட மனது துடித்த்து). இத்தனை நாட்கள் உன்னை முட்டாளாக வைத்து இருந்துவிட்டோமே என்று வருந்தினேன். மொபைலில் அழைத்துப் பேசிவதைக் காட்டிலும், யாஹூவும், கூகிளும் கொடுக்கும் இனையத்தின் வழியே வீடியோ சாட்டிட, நெருக்கம் கூடுகிறது.

இப்போது நானாக தொலைப்பேசியில் அழைத்தால் கூட, நான் ஆன்லைனில் வருகிறேன் என்று சொல்லும் அளவிற்கு தேர்ச்சிப் பெற்றுவிட்டார் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

கோபத்தின் மறுபெயர் – என்னுடையது தான். இங்கு வந்தபின் போயிடுச்சுனு சொன்னா நம்பமாட்டீங்க. எனக்கும் பொய் சொல்ல மனசு வரலை. காரணமில்லாமல் வரும் கோபம் இப்போது ஏதோ காரணத்திற்காக மட்டுமே வருகிறது. இதுவும் நல்ல மாற்றமே.

அலுவலக நேரம் : காலை 7.30 முதல் மாலை 3.30 வரை மட்டுமே. (மிகவும் நெருக்கடியான நேரம் மட்டுமே அலுவல் நேரம் நீட்டிக்கப்படும்.) இதைவிட சந்தோசம் எனக்கு ஏதாவது என்று யோசித்தால் எதுவும் இல்லை என்று தோன்றுகிறது.

சமைக்கத் தெரிந்தாலும் சமைத்துச் சாப்பிட்டது இல்லை, இந்த ஐந்து ஆண்டு ஐ.டி தந்த தனிமை வாழ்க்கையினால். காரணம் – அடியேன் மிகவும் இல்லை கொஞ்சம் சோம்பேறி.  சமைத்து சாப்பிடுவதற்கு நேரம் இல்லை என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

இந்தய எல்லைக்குள் இருக்கும்போது வேலை நேரம் காலை 9.00 மணி முதல் இரவு 10 மணி வரை அலுவலகத்தில் இருந்ததால், உணவை நானே சமைத்துச் சாப்பிடுவது என்பது இயலாத காரியம்.

கொஞ்சம் மலிவு விலையில் மதியச் சாப்பாடு அலுவலகத்திலும், டப்பா கானா என்ப்படும் இரவுச் சாப்பாடு கிடைத்தால் காலை சிற்றுண்டி மட்டும் அவ்வப்போது பழங்களும், பழரசங்களாகவும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

அபுதாபி வந்தபின் டப்பா சாப்பாடு கிடைக்கவில்லை, உயரதரம் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை நடுத்தரமான சைவ உணவகம் அருகினில் கிடைக்காத காரணத்தினாலும் எனக்கு சமைக்க வேண்டிய நிர்பந்தம்.

இப்போ நம்ம சமையல் எவ்வளாவு சுகமானது என்று அறிய ஒரு வாய்ப்பு.

நல்ல திடமா, அரோக்கியமா இருக்கேன். (சமையத்தில் காரம் மட்டுமே அதிகமா இருக்கும் – அது நம்ம ஆந்திர மாநில நண்பர் ஜகதீஷ் கொடுக்கும் சாபம் போல இருக்கு).

திருநெல்வேலி ஸ்பெஷல் வெண்டைகாய்ப் பச்சடியும், இட்லி காரசட்னியும், சப்பாத்தியும் கத்திரிகாய் மசாலா கறியும் ஆஹா பிரமாதம்.

நினைவில் நிறுத்த வேண்டியதை தவிர்த்து எதையும் படித்தவுடன் மறக்கும் சுபாவம் கொண்ட எனக்கு, இதை மறக்காமல் ப்ளாகிடவேண்டும். யாருக்காவது உபயோகப் படும் என்று இல்லை, எனக்கே தேவைப் படும்போது என் நினைவாற்றல் மக்கிப் போக்கூடிய காலகட்டங்களில் என் இனையப் பக்கங்களை புரட்டினால் கிடைத்திடுமே (எனக்காக மட்டுமே)….

இது என் கனவுகளின் டைரி மட்டும் அல்ல, நினைவுகளையும், நடப்பவைகளையும் குறித்துவைக்க உதவும் டைரி.

ஒரு சிறிய குறுகிய நட்புக்குள் சிக்கித்தவித்த எனக்கு பல ஆண்டுகள் கழித்து பறந்து விரிந்த இந்த மண்ணில் மானிக்கமாக கிடைத்த என் புதிய நட்புக்களால் என் கவலைகள் போயின, உறவுகளுடன் நெருக்கம், நட்புக்களுடன் நிதானம், தனிமையில் இனிமையும், மற்றும் வாழ்க்கையின் மறுப்பக்கமும் புரிந்தது.

எல்லாவற்றிக்கும் மேலான மாற்றம் – எனக்குள் தோன்றும் பிதற்றல்களை இந்த இனையதளத்தின் வாயிலாக, உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு இந்த அபுதாபியின் அழகான வாழ்க்கையால் மட்டுமே.

இடியென வந்த அழைப்பு -2

நட்பினை வலுப்படுத்த கண்டேன் சிறந்த வழி முறைகள்

1. ஒரு நட்பில் உங்களது அனைத்துத் தேவைகளையும் தேடாதீர்கள்.

நட்பினில் நாடுவது பரஸ்பர நம்பிக்கை. குறிப்பாக பரிவு, பாசம், அன்பு, நேசம், நெருக்கம், உறவு, பரிச்சயம் அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் தேடுவது அறிவீனம். நம் மனதிற்கு தேவையான உணர்வுகள் அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் தேடுவது தவிர்ப்பது மிகவும் நல்லது. ஒரே நட்பில் இவை அனைத்தும் கிடைத்துவிட்டால் நீங்கள் பாக்கியசாலி என்று சொல்லி உங்களை முட்டாளாக்க விரும்பவில்லை.  ஆம் அனுபவத்தில் கற்ற பாடம் இது. உங்களுக்கு அனைத்துமாக ஒரு நட்பு கிடைத்தால் அது பலம் இல்லை, உங்களை பலவீனப்படுத்தப் போவது.

நீங்கள் முழுமையாக ஒரு நண்பரிடமோ/தோழியிடமோ முற்றிலுமாக சரணாகதி ஆகும் நிலை உண்டாகும். அவர்கள் இன்றி உங்களுக்கு எதுவும் இல்லை என்று தோன்றும் நிலை வரும். இதனால் என்ன ஆகும் என்றால் நீங்கள் உங்கள் நண்பரிடமோ/தோழியிடமோ அதிகம் எதிர் பார்க்க ஆரம்பிப்பீர்கள். உங்கள் நட்பால் நீங்கள் எதிர் பார்க்கும் அளவுக்கோ அல்லது உங்களை திருப்திப் படுத்த முடியாமல் போகலாம் அல்லது திருப்திபடுத்த அவசியம்/விருப்பம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

மிகவும் நெருக்கம் அதிகமாகும்போது, தன்னுடையது – எனக்கே உரியது என்ற எண்ணமும் வர விரிசல்களுக்கு வித்தாகும். இதனை தவிர்க்க நட்புக்கள் பல வேண்டும். நட்பு பலமாகும், உங்களை பலவீன அடையாமல் மற்ற நண்பர்கள் வட்டம் பார்த்துக் கொள்ளும்.

முதலில் நமக்கு ஒரு நல்ல நண்பரோ/தோழியோ வேண்டும் என்றால் அவரை தன் வழியில் போகவிட வேண்டிய சூழ்நிலை வரும்போது போ என்று சொல்லும் எண்ணம் இருக்கட்டும். நட்பு ஒரு பிடிக்குள் இருக்க வேண்டும் ஆனால் அந்த பிடி உடும்பு பிடியாய் இல்லாமல் இருக்கட்டும் ஒரு தளர்வான பிடிப்புடன் இருப்பது நட்பிற்கு ஆரோக்கியம். பிடி இருகும் போது, நம்முடைய நட்பும் இருகிவிடும். இதை தவிர்க்க பல நண்பர்களுடன் இருப்பது நன்று.

ஒரு நட்பு இருப்பதால் நம்முடைய நடை உடை பாவனை ஒரே சாயலில் அமைந்துவிடுவதுண்டு. பல முகங்களின் பரிச்சயமும், நேசமும், பாசமும், பகிர்வும் நம் நம்பிக்கையை மட்டும் இல்லை, கால நேரத்தற்கு ஏற்ப மாற்றம் வர வழி வகுப்பதோடு, வாழ்வும் வளம் பெற உதவும். நட்புக்கள் பல இருப்பதால் பல விஷயங்களை கற்றுக் கொள்ள உதவும் – அவரவரின் விருப்பு வெருப்புகளுக்கு ஏற்றார் போல் – ஒருவருக்கு படிக்க பிடிக்கும், ஒருவருக்கு டெக்னாலாஜி பிடித்து இருக்கும், மற்றுமொருவருக்கு சாட்டிட பிடிக்கும், ஆட்டோமொபைல்ஸ் பற்றி பேசிடுவார்.

எண்ணற்ற விஷயங்களை பகிர்ந்துக் கொள்ள, பொழுது போக்குவதற்கு மட்டுமில்லை ஆத்மார்த்தமான பகிர்விற்கும் ஒரு நட்பு போதுமா ???

2. மிகவும் முக்கியமானது: உங்களின் மதிப்பினை அறிந்துக் கொள்ளுங்கள்.  புதிய நட்பு தேவையா?

நீங்கள் உங்கள் நண்பரைப் பற்றி எப்படி நினைக்கிறீர்களோ அவரும் உங்களை அப்படி நினைக்கிறாரா என்பதை தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள். சுயநலமாக சிந்திக்கும் சிலரிடம் சிக்கி சின்னாபின்னமாகதீர்கள். நம்ம நட்பை நாம் நினைக்கும் வகையில் நம்மை நினைத்தால் எளிதில் பிரச்சனைகள் வராது, வந்தாலும் சிறிது நேரத்தில் மறந்து விடுவோம்.

நல்ல நண்பராக இருப்பது என்பது அவரிடம் உள்ள நிறை குறைகளைத் தெரிந்து அதற்கு ஏற்றார் போல நடப்பது.

நட்பினால், நட்பினில் நாம் என்ன தேடுகிறோம் என்பது இருவருக்கும் நன்றாக புரிந்து இருக்க வேண்டும். சுய நலனுக்காக உபயோகப் படுத்தி, அவரை நாம் இல்லாமல் இல்லை என்று மாற்றும் நிலைக்கு வராமல் இருத்தால் மிகவும் நல்லது. அனைத்து வகையான உறவுகளிலும் சாதரணமாக சொல்லபடுவது, உன்னால் தான் நான் பைத்தியமானேன் என்று நீயும், உன் நண்பரும் சொல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.  எங்கோ பிறந்து எப்படியோ அறிமுகமாகி சினேகம் கொண்டது எதற்காக?? எதோ ஒரு பிடிப்பு ஏற்பட்டபின் மலரும் அந்த அழுத்தமான நட்பை இருவரும் மதித்து, அனுசரித்து நடக்கும் போது தன்னிலை மறக்கும் நிலை உருவாகாது.

ஒரு நண்பரிடத்தில் சற்று கூடுதலாக ஈர்ப்பு ஏற்படும் பட்சத்தில், தன் நிலை மறக்கும் நிலை வரும் நேரத்தில், உடன் இருப்பவர்கள் அதனை மாற்ற ஆரம்பித்துவிடுவர்.  ஒரே நட்பாக இருந்தால் நீங்கள் நிதானம் தவறுவதை உங்கள் நட்பு உங்களை பிரிந்த பின்னர் தான் உணர்வீர்கள்.

நட்பு என்பது நம்பிக்கையின் சின்னம். கால நேரத்திற்கு ஏற்ப நட்பும், நட்பின் சூழலும் மாறும் அந்த மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொண்டு விறுவிறுவென நாம் நடக்க பல நண்பர்கள் தேவை.

ஒரு நட்பு என்னைக் கொன்றது. பல நட்பு என்னை உயிர் மீட்டு தந்த்து. இன்று பல நட்புக்களுடன் சுகமாக, சுமூகமாக சௌக்கியமாக நான் நானாக இருக்க வழி வகுத்தது.

3. நட்பு வளர்வதற்கு வழி கொடுக்கவும் :

பார்த்தால், பேசினால் மட்டுமே நட்பு வளரும் என்பது முற்றிலும் பேத்தல் என்று சொல்ல்லாம். ஆம் கண்டால் தான் நட்பு என்பது இல்லை. உண்மையில் அது பழக்கமாகிவிடும். பழக்கத்தில் பாசம் மறைந்துவிடும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் காபி வாசத்தையும், பேஸ்டையும் ப்ரஷையும் தேடுவது போல் இந்த ஃபோன் காலும் ஒரு பழக்கமாகிவிடும். மாற்றிக் கொள்வது மிக சிரமம்மாகிவிடும்.

என்றோ ஒரு முறை அழைத்து பேசிட ஆறுதல், ஆதரவு என்பது அதுவாக வந்துவிடும்.

என்னுடைய பழைய நட்புக்களை – இது சண்டை இட்டு பிரிந்த நட்பு இல்லை, காலத்தின் கட்டாயத்தால் பிரிந்தவர்களை நினைத்தவுடன் ஒரு புத்துணர்ச்சி வருமே அந்த மாதிரி தான்.

நல்ல நட்பு என்றும் சுருங்குவதில்லை. விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடரும். இது எப்படி சாத்தியமாகும் என்றால் பல ஆண்டுகளாக சந்திக்காத உங்கள் நண்பர் ஒருவரை தேடி பிடித்து நேரில் சந்திக்கவும்.

பெண்கள் பலரிடம் கேட்டுப் பாருங்கள், வீடு, அலுவலகம், பிள்ளைகள் என்று தனது குடும்ப சூழலில் சுழன்று கொண்டு இருக்கும் எனக்கு எனது தோழிகளிடம் பேச நேரமில்லை என்றால் கூட, என்றோ நேரில் சந்திக்கும் போது அளவளவி கொள்ளும் ஆனந்தம் இருக்கே அதற்கு நீங்களும் பெண்ணாய் பிறந்து அந்த பயனை அடைய வேண்டும். கண்டாலும் காணாம்ல் போகும் நட்புக்கள் இருக்கும் இன்றைய கால கட்டத்தில் தனது சினேகம் தனக்குள் பத்திரமாக இருப்பதாக சொல்வார்கள். அது முற்றிலும் உண்மை தான்.

10 வருட காலத்திற்கு பின் ரங்கநாதன் என்ற நண்பரைச் சந்தித்தபோது வந்த அந்த சந்தோசம், எங்களுக்குள் 10 ஆண்டுகள் சென்றதே என்று யோசிக்ககூட தோன்றவில்லை. கூடவே இருந்திருந்தால் அந்த நட்பு தொலைந்த நட்பாக இருந்திருக்குமோ… இந்த இடைவெளிக்கு பிறகு தான் நம் நட்பின் பலத்தை நானே அறிந்தேனோ???

கண்டங்கள் தாண்டி இருந்தாலும், என் கண்களுக்கு முன்னே நினைத்தவுடன் வரக்கூடியவர்கள் ஒரு சிலர் மட்டுமே….

4. எல்லோரும் அறிந்ததே நீ நீயாக இரு. என்னை உனக்குள் தினிக்கவோ, எனக்குள் உன்னை தினிக்கவோ மாட்டேன். உபதேசங்கள் ஊருக்குதான் உங்கள் நண்பர்களுக்கு இல்லை. உங்களை உங்கள் நிறை குறைகளுடன் ஏற்றுக் கொள்ளும் நண்பரை, நீங்களும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

தவறு செய்யும் நண்பரை திருத்த நினைப்பதில் தவறில்லை, ஏற்றுக் கொள்ளாத பட்சத்தில் அதை அவர்மீது தினிக்காதீர்கள். மேலும் நீங்கள் வருத்தப்படுவதோ, காயபடுவதோ, புண்படுவதோ தவறு. அதனால் உங்கள் மனதில் உங்கள் நண்பரிடம் கோபம் வரத்தொடங்கும்.

தன்னை தாழ்த்தி நட்பை உயர்த்துவதில் தவறில்லை அதை உங்கள் நட்பு உணரும் பட்சத்தில். ஆர்வத்தில் அறிவுரைகளை அள்ளி விடுவதை 100 சதவிகதம் தவிர்க்கவும்- காரணம், நீங்கள் உங்களின் நண்பரின் நலனுக்காகவே சொல்லி இருந்தாலும் அதை ஏற்றுக் கொள்வதா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்யும் உரிமை உங்கள்  நண்பருடையதே.

நீங்கள் எதிர்ப்பார்க்கும் மாற்றங்களை உற்ற நண்பரிடம் தினிப்பது என்பது தீராத பிரச்சனைகள உருவாக்கும் என்று நினைவில் வைத்திருங்கள்.

5. பிரார்த்தனை செய்வோம் – இந்த நட்பு காலத்திற்கும் வேண்டும். என் நட்பு என்னால் காயப்படகூடாது என்று பிரார்தனை செய்யுங்கள்.

நண்பருக்காகவும், நண்பரோடும் பிரார்த்தனைச் செய்யுங்கள். நண்பரோடு பிரார்த்தனை என்பது கோடைக்காலத்தில் வெளியில் சென்று திரும்பிய பின்ன்ர், சில்லென்று ஒரு குவலைத் தண்ணீர் குடிப்பது போன்றது. கூட்டு பிரார்ட்த்தனை செய்யும் போது ஒரு புத்துணர்வு கிடைக்கபெறுவோம். அவருக்காக நீயும், உனக்காக அவரும் பிரார்த்தனை செய்யும் போது, ஆ! எனக்காக ஒருவர் பிரார்த்தனை செய்கிறாரே என்ற மன நிம்மதியும் பெறுகும்.

முன்னர் ஒரு பதிவில் கூறியது போல தோழி ஒருத்தி பிரியபோகும் துயரத்தில் என்ன செய்வது என்று அறியாது இருந்தேன். சில நாட்கள் கழித்து அவளிடம் இருந்து அழைப்பு,  தன் கணவருக்கான அந்த வேலைக்கான மாற்றலை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, அதனால் நாங்கள் இங்கேயே இருக்கப் போகிறோம் என்று ஒரு ஆறுதல் செய்தியை கூறினாள்.

இறைவனுக்கு நன்றி – அவள் போகவில்லை என்பதற்காக இல்லை,  இந்த இடம் மாற்றம் அவர்களுக்கு வராது இருந்திருந்தால் எனக்குள் இந்த மாற்றங்கள், வளார்ச்சி, முதிர்ச்சி, தெளிவு வந்து இருக்காது.

இப்போது எனக்கு என் நட்பின் ஆழமும் தெரியும், அழுத்தமும் தெரியும், அதற்கான அளவுகோலும் தெரியும். என் தோழியிடம் இளைப்பாறுதல் கிட்டும் என்றும்.

எந்த நிலையிலும் தன்னிலை மறக்கும் நிலை வராது என்பதற்காகவே இந்த இறைவன் விளையாட்டினை, சில மாதம் களறி ஆட்டமாக  நினைத்த்து என் தவறே…..

ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்களே Detached Attachment அது இதுதானோ?

இடியென வந்த அழைப்பு இனிதாக முடிந்தது

மேலும் ஒரு பிதற்றலோடு உங்களை சந்திப்பேன்…..